Επειδή ζούμε σε καιρούς επικίνδυνους όπου το τοπίο είναι θολό προκαλώντας σύγχυση παρά κατανόηση, παρουσιάζονται με κοινό νου και απλή λογική, τα άρθρα του Συντάγματος τα οποία η Κυβέρνηση είτε παραβαίνει ή αγνοεί επιδεικτικά.

Άρθρο 1 παρ. 3 Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού…

Οι συμβάσεις παραχώρησης δημοσίων αγαθών σε ιδιωτικές εταιρίες, βλ. διόδια, θα έπρεπε να εξασφαλίζουν ότι η τιμολογιακή τους πολιτική δεν θα λειτουργεί εις βάρος του Λαού. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν γίνονται ιδιωτικοποιήσεις χωρίς εξασφάλιση της προστασίας του Λαού, σημαίνει ότι έχουν παραχωρηθεί κρατικές εξουσίες εις βάρος κι όχι υπέρ του Λαού.

Άρθρο 4 παρ. 5 Οι (…) πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.

Η μείωση μισθών των δημοσίων υπαλλήλων σε συνδυασμό με αυξήσεις ΦΠΑ σε βασικά αγαθά όπως τρόφιμα, ρεύμα, θέρμανση, βενζίνη με ανυπαρξία ελέγχου των τιμών τους, αυξάνουν το κόστος ζωής δυσανάλογα. Οριζόντια τέλη επιτηδεύματος, και οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων αποτελούν ευθεία παράβαση αυτού του Άρθρου.

Άρθρο 5 παρ.1 μη αναθεωρητέο: Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική (…) ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων…

Η συνεχής μείωση της αγοραστικής δύναμης με παράλληλη μείωση των πηγών εισοδήματος δεν επιτρέπει στους πολίτες, που μετά βίας αποκτούν βασικά αγαθά, να συμμετάσχουν στην οικονομική ζωή και κοινωνική ζωή και να αναπτύξουν ελεύθερα την προσωπικότητά τους.

Άρθρο 21 παρ.1 Η οικογένεια (…) καθώς και ο γάμος (…) τελούν υπό την προστασία του Κράτους

Ως ανωτέρω, η μείωση της αγοραστικής δύναμης κάνει πάρα πολύ δύσκολη την ανεξαρτητοποίηση των νέων, την τέλεση γάμου και την δημιουργία οικογένειας.

Άρθρο 21 παρ.4 Η απόκτηση κατοικίας από αυτούς που τη στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Κράτους. Με την πολιτική των χαμηλών μισθών και της ακρίβειας, το Κράτος δεν επιτρέπει στους νέους να μπορούν να βρουν δικιά τους κατοικία, υποχρεώνοντάς τους να μένουν με τους γονείς τους. Αυτή τη στιγμή αν το Κράτος δεν εκμεταλλευόταν το υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης και οι νέοι δεν έμεναν με τους γονείς τους θα έπρεπε να παρέχει φροντίδα για εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες.

Άρθρο 22 παρ.1 Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών για την ηθική και υλική εξύψωσή τους!

Η εύρεση εργασίας χωρίς διασφάλιση του επιπέδου του εισοδήματος σε συνδυασμό με το κόστος ζωής μπορεί να σημαίνει πολύ χαμηλή ποιότητα ζωής. Το να έχουν δουλειά όλοι με 500 ευρώ, είναι στρεβλή εφαρμογή του Άρθρου αυτού καθότι ακριβώς παραβλέπει την ηθική και υλική εξύψωση των εργαζομένων!

Άρθρο 23 Το Κράτος λαμβάνει τα προσήκοντα μέτρα για τη διασφάλιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας…

Όταν το Κράτος αγνοεί παντελώς τα αιτήματα των εργαζομένων, κόβει τον μισθό των απεργών που ήδη έχει μειώσει, και τους αναγκάζει εν τέλει να μην μπορούν να απεργήσουν για να καταφέρουν να ζήσουν, είναι μόνο κατά τύπον εφαρμογή του Άρθρου αυτού, αγνοώντας επιδεικτικά την ουσία, που είναι ο διάλογος με τους εργαζόμενους.

Άρθρο 25 παρ.1 …η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελεί υπό την εγγύηση του Κράτους.

Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, πρέπει να προστατεύονται τα άρθρα που ήδη έχουν προαναφερθεί!

Άρθρο 28 παρ.2 Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον (…) μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή την συνθήκη (…) απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.

Δηλαδή με 180 βουλευτές. Ο νόμος 3845 του 2010 ψηφίστηκε μόνο με την κυβερνητική πλειοψηφία. Χωρίς σχόλια!

Άρθρο 28 παρ. 3 Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον…!

Στις αρχές του 2010 ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι έχουμε ήδη απωλέσει μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας, εφόσον έχουμε την ανάγκη δανειστών παρουσιάζοντας το μνημόνιο ως μονόδρομο. Επί της ουσίας κατά παραδοχή του πρωθυπουργού, ο μνημονιακός νόμος 3845 του 2010 συνιστά απώλεια εθνικής κυριαρχίας, Ωστόσο δεν ψηφίστηκε με απόλυτη πλειοψηφία! Στο σημείο αυτό, επειδή γίνεται λόγος περί του ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες, να σημειώσω ότι σύμφωνα με το Άρθρο 42 παρ.1 και 2, ο ΠτΔ μπορούσε να αναπέμψει το νόμο ώστε να ψηφιστεί υποχρεωτικά με απόλυτη πλειοψηφία.

Δηλαδή το Σύνταγμα του παρέχει ουσιαστική εξουσία για την προστασία της δημοκρατίας μας, την οποία όμως ποτέ δεν άσκησε!

Άρθρο 52 Η ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης (…) τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση.

Σύνταγμα που ενδιαφέρεται για ουσιαστική και όχι τυπική δημοκρατία δεν νοεί ως ελεύθερη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης μόνο την ψήφο στις εκλογές αλλά όλα τα μηνύματα και τη θέληση του λαού για διαφορετικές πολιτικές επιλογές. Άρα οι βουλευτές της Κυβέρνησης που ενώ έχουν υποχρέωση να αντιπροσωπεύουν τους πολίτες και να εκδηλώνουν τη θέλησή τους, συνηγορούν σε νόμους τους οποίους δεν θέλει η πλειοψηφία των πολιτών που τους επέλεξε, με απλά λόγια δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, καταπατούν το άρθρο αυτό, και παρέχουν στην κυβέρνηση τυπική μόνο, όχι όμως και ουσιαστική νομιμοποίηση. Στο ίδιο άρθρο προβλέπονται και ποινικές κυρώσεις για τους παραβάτες της διάταξης αυτής, δηλαδή τους βουλευτές!

Παράλληλα, η διάλυση του κινήματος των αγανακτισμένων με χημικά και άλλες μεθόδους, είναι άλλη μια μορφή παράβασης αυτού του Άρθρου.

Άρθρο 59 παρ. 1 Οι βουλευτές (…) δίνουν (…) τον ακόλουθο Όρκο: “Ορκίζομαι (…) να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου

Όπως έδειξε και το προηγούμενο άρθρο, ενός πολύ μικρός αριθμός των βουλευτών της Κυβέρνησης είναι σύννομος με τον όρκο τους και το Σύνταγμα.

Άρθρο 82 παρ.2 Ο Πρωθυπουργός (…) κατευθύνει τις ενέργειες της Κυβέρνησης (…) για την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής μέσα στα πλαίσια των νόμων!!
Για να προστατέψουν τη χώρα από πιθανή παρανομία οποιασδήποτε Κυβέρνησης, οι σοφοί νομοθέτες έγραψαν στο Σύνταγμα το αυτονόητο!! Είναι προφανές ότι ζούμε σε εποχές που δεν τηρείται το αυτονόητο, δηλαδή η τήρηση του υπέρτατου νόμου του Κράτους από την ίδια την Κυβέρνηση!

Άρθρο 100 παρ.5 Όταν τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου κρίνει διάταξη τυπικού νόμου αντισυνταγματική παραπέμπει υποχρεωτικά το ζήτημα στην οικεία ολομέλεια…

Κανείς από την δικαστική εξουσία δεν έκρινε διατάξεις του Ν. 3845 και άλλων νόμων αντισυνταγματικές! Δηλαδή η αριστοτελική διάκριση της εξουσίας σε τρεις, θεμέλιο των δημοκρατικών πολιτευμάτων, δεν υφίσταται κατ’ ουσίαν και αποδεδειγμένα. Μόνη ελπίδα ελέγχου εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας (κυβέρνησης και βουλής), είναι η δικαστική, αλλά στην πράξη φαίνεται να μην την ασκεί επί των άλλων δύο.

Άρθρα 106 παρ.2 Η ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας.

Διόδια, βενζίνη, ρεύμα, είναι βασικοί τομείς που αν δεν είναι σε χαμηλές τιμές εμποδίζουν τις μεταφορές, το εμπόριο, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και εν τέλει την εθνική οικονομία. Βασικός λόγος ύπαρξης του Κράτους είναι ακριβώς αυτό το Άρθρο.

Άρθρο 120 παρ.2 Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό (!)…αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων

Οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, οι υπουργοί της κυβέρνησης, ο πρωθυπουργός, και οι δικαστικοί λειτουργοί που δεν επιλήφθηκαν του ζητήματος της αντισυνταγματικότητας του νόμου 3845 και άλλων, δεν σέβονται το Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό.

Υ.Γ. Με την σύνταξη και δημοσίευση του άρθρου αυτού, τηρείται το Άρθρο 25, παρ.4 σύμφωνα με το οποίο το Κράτος αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης, και το Άρθρο 120 παρ.4, όπου αναφέρει ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Πηγή: tvxs.gr

Οι  Ελληνικές  Κοινότητες για την Εθνοσυνέλευση της 7^ης Μαϊου 2016 ( ώρα 10:00 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50 ) σας ενημερώνουν :

Αυτή η αναφορά έχει ξεκινήσει από μια συμμαχία οργανώσεων που αγωνίζονται για ισχυρότερη Δημοκρατία στην Ευρώπη: Democracy International, Mehr Demokratie και The ECI Campaign.

Τον Οκτώβριο του 2015 οι οργανώσεις Democracy International, Mehr Demokratie και WeMove.EU παρέδωσαν τις υπογραφές των 76.397 πολιτών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητώντας μια πιο ισχυρή Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών. Η αναφορά είχε εξαιρετική επιτυχία: το Κοινοβούλιο ενέκρινε με πλήρη πλειοψηφία τις περισσότερες από τις προτάσεις μας για βελτίωση.

Τώρα εναπόκειται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να δώσει συνέχεια σε αυτό, αλλά έχουν ανοιχτά αρνηθεί να κάνουν οποιεσδήποτε νομικές τροποποιήσεις στον κανονισμό της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών (ECI). Δεν μπορούμε να το ανεχθούμε. Οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και το μόνο υπαρκτό εργαλείο για την άμεση συμμετοχή τους στην ΕΕ ουσιαστικά δεν έχει καμία ισχύ.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να αναθεωρήσει άμεσα τον κανονισμό, ώστε να βελτιώνεται το πεδίο εφαρμογής και υλοποίησης της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών (ECI). Οι ακόλουθες μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες:

• Πρέπει να ενισχυθεί η πολιτική συνέχεια σε μια επιτυχημένη ECI, ειδάλλως η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών θα είναι μόνο ένα απατηλό εργαλείο συμμετοχής των πολιτών.

Ύστατη έκκληση: Σώστε την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών τώρα!

Είναι δημοκρατικό δικαίωμά μας να προτείνουμε νέα νομοθεσία στην ΕΕ, αλλά η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών (ECI) είναι σχεδόν ανίσχυρη. Η ECI χρειάζεται επειγόντως βελτίωση –καταφέραμε να πείσουμε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά τώρα η Επιτροπή αρνείται να κάνει τις αναγκαίες νομικές τροποποιήσεις. Δεν μπορούμε να ανεχθούμε μια τέτοια φίμωση.

Απαιτούμε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αναθεωρήσει άμεσα τον κανονισμό της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών (ECI). Οι άνθρωποι πρέπει να έχουν λόγο σε σημαντικές αποφάσεις που επηρεάζουν την Ευρώπη. Μακροπρόθεσμα, η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών (ECI) πρέπει να αναβαθμιστεί για να επιτραπεί στους πολίτες να ψηφίζουν στα Ευρωπαϊκά δημοψηφίσματα.

Από

Τώρα  αλλάζουμε την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση ταυτόχρονα !

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ  &  Ευρωπαϊκη  ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ με (ΑΜΕΣΗ)  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ !

Προϋπόθεση συμμετοχής σας στην Εθνοσυνέλευση για άλλο Σύνταγμα κλ. είναι η συμπλήρωση και αποστολή στο φαξ:2103610882 ή στην ηλ. Διεύθυνση: ekad@www.dimopolis.gr μέχρι την παραμονή της έναρξης, της σχετικής βούλησης του κάθε ενδιαφερόμενου, που έχει ως εξής :

Κατεβάστε τη φόρμα πατώντας ΕΔΩ

Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Δεν είναι μήτε φαντασία μήτε παράκρουση η ιδέα (αλλά και η βεβαιότητα) πως υπάρχει προ πολλού ένα σχέδιο καταβαράθρωσης όλου του ελληνικού κόσμου – στην Ελλάδα και στη Κύπρο. Και τα γεγονότα ως τώρα μάλλον το επιβεβαιώνουν.

Το σχέδιο πρέπει να έχει αρχίσει περίπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, με το πρώτο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και τις αντιαμερικανικές «κορώνες» με τις οποίες άφθονα συνοδευόταν και οι οποίες θα μπορούσαν σιγά-σιγά να «διαφθείρουν» τον ελληνικό λαό, «ταγμένο» στο δυτικό άρμα (ποιός είπε: Ανήκομεν στην Δύση;!), και να τον στρέψει προς ανατολάς, με όλες τις συνέπειες που θα προέκυπταν.

Έτσι, αργά αλλά σίγουρα, και μόνο με οικονομικά μέσα (τώρα πια τόσο εξελίχθηκε το «σύστημα», που δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς όπλα για να διαλύσεις ένα κράτος και έναν λαό: αρκούν και με το παραπάνω τα…χρήματα!) η εφαρμογή του σχεδίου μπήκε σε κίνηση αρχικά με στόχο την ελληνική βιομηχανία: ένας συνεχής αφανισμός των βιομηχανικών δομών όπου, με κάποιο τρόπο(υπάρχουν τόσοι τρόποι!) μια-μια στις βιομηχανίες στέρευαν τα λεφτά, έπρεπε να μειωθεί το εργατικό προσωπικό, υπήρχε ανυπέρβλητη αδυναμία αγοράς υλικών και βέβαια πώλησης προϊόντων, έως ότου η συρρίκνωση έφτανε σε τέτοιο σημείο φθοράς που η μόνη λύση ήταν πια το κλείσιμο.

Ορισμένες βιομηχανικές μονάδες, και μεγάλου μεγέθους, δήθεν τις αναλάμβαναν οι ξένοι (συνήθως Γερμανοί), αλλά μόνο και μόνο για να απολύσουν τους εργαζομένους και να βάλουν λουκέτο μη έχοντας κανέναν συμφέρον να λειτουργήσουν.

Η συνέπεια όλης αυτής της διαδρομής ήταν μια και τραγική: δεν θα υπήρχε πλέον καμία ελληνική βιομηχανική παραγωγή άξια λόγου και όλα τα προϊόντα θα έπρεπε να εισαχθούν από το εξωτερικό, αρχίζοντας από τα οικιακά μέχρι και τα λεωφορεία των αστικών και μη συγκοινωνιών!

Συνάμα, το χρηματοδοτικό σύστημα «στραγγάλιζε» μια μετά την άλλη και τις ελληνικές βιοτεχνίες, η παραγωγή των οποίων επισκίαζε πολύ και επηρέαζε αρνητικά τις εισαγωγές ξένων προϊόντων στην Ελλάδα: μέγα φταίξιμο, για το οποίο η ελληνική βιοτεχνία έπρεπε να τιμωρηθεί και να εξοντωθεί, όπερ και έγινε με σεβαστή μεθοδικότητα.

Και στην βιομηχανία και στην βιοτεχνία το κεντρικό ρόλο στον αφανισμό έπαιξε φυσικά το ελληνικό τραπεζικό κατεστημένο, το οποίο προδοτικά και σε αγαστή συνεργασία (και υπακοή) με τις μεγάλες, κεντρικές ή όχι, τράπεζες των δυτικών χωρών και την εποπτεία και έμπνευση των αμερικανικών τραπεζικών λόμπυ, διέλυσαν μέσα σε 15 χρόνια όλον περίπου τον ελληνικό βιομηχανικό ιστό, αφήνοντας ελάχιστα απομεινάρια που τα επόμενα και παρόντα «Μνημόνια» πάνε να εξαϋλώσουν με γοργούς ρυθμούς.

Στην δεκαετία του ’80 ο μόνος τομέας που παρέμεινε άθικτος ήταν ο γεωργικός, όπου δημιουργήθηκαν πολλές εστίες χρηματοδότησης του αγροτικού κόσμου, υποστήριξης του εισοδήματός του και διευκόλυνσης των αναγκών του, είτε μέσω υλικών προνομίων είτε μέσω φορολογικών ευεργετημάτων. Η σχετική κρατική παρέμβαση υπήρξε ιδιαίτερα ευνοϊκή (δεν είναι του παρόντος η ανάλυση των παράπλευρων αρνητικών αποτελεσμάτων αυτής της άπλετης αγροτικής ευνοιοκρατίας).

Οπότε στην ουσία παράλληλα με την καταβύθιση της βιομηχανίας προχωρούσε μια γεωργική φαινομενικά ανάταση, ειδικά με τις άφθονες κοινοτικές επιδοτήσεις με τις οποίες πλούτισαν οι αγρότες, ενώ οι υποχρεωτικές αλλαγές καλλιεργειών διαστρέβλωσαν το ελληνικό γεωργικό τοπίο, και αυτό φάνηκε μερικά χρόνια μετά όταν η εγχώρια παραγωγή τόσο μειώθηκε που άρχισαν μαζικές εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από το εξωτερικό.

 Ήταν φυσικό και έπρεπε να μη δοθεί η εντύπωση μιας ολικής καταστροφής και να δοθεί στον λαό η εντύπωση ότι όλα πάνε καλά, αφού το πρώτο στοιχείο που δηλώνει μια ευμάρεια είναι η δυνατότητα εξεύρεσης τροφής: όταν ο κόσμος βρίσκει τα φαγώσιμα που θέλει, δεν μπορεί παρά να πειστεί πως ζει στον καλύτερο δυνατό κόσμο και εύκολα υπερβαίνει την παρατήρηση της μείωσης της ελληνικής παραγωγής και αύξησης των ξένων προϊόντων.

Και ποσώς τον ενδιαφέρει αυτό όταν, επιπλέον, μέσω των «έξυπνων» τραπεζικών «προγραμμάτων», το χρήμα ρέει αβίαστα με το ένα δάνειο πάνω στο άλλο και την προοπτική γρήγορης και ανώδυνης εξόφλησης με τις τόσες πιστώσεις στη διάθεση να κυκλοφορούν και να υπόσχονται ευτυχία και επιτυχία.

Με τόσο χρήμα στις τράπεζες και στις τσέπες, τί σημασία αν αυτός ο ίδιος κόσμος δεν αγόραζε πια ελληνικά βιομηχανικά και γεωργικά προϊόντα διότι η ελληνική βιομηχανία δεν υπήρχε σχεδόν πια και τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα όλο και λιγόστευαν εξαιτίας της διάλυσης των αγρών: καμία τέτοια σκέψη δεν περνούσε από το μυαλό του μιας και είχε την ευχέρεια να αγοράσει ανάλογα ξένα, μπορεί και καλύτερα, κατά τη γνώμη του!

Βέβαια, στο σχέδιο μελετήθηκε επακριβώς και όλο το παράλληλο «σύστημα διαφθοράς» που έπρεπε να μεγιστοποιηθεί, να επεκταθεί και να οριστικοποιηθεί ει δυνατόν σε όλο το φάσμα των ιδιωτικών και δημοσίων σχέσεων. Ειδικά όμως, και με ειδική προσοχή και σκοπιμότητα, στον μεγάλο κόσμο του Δημοσίου όπου το φαγοπότι μπορούσε να κρυφθεί μέσα σε δαιδαλώδεις ατραπούς.

Το αποτέλεσμα; Μια «τρύπα» τεραστίων διαστάσεων για μια μικρή οικονομία σαν την ελληνική: 320 δισεκατομμύρια ευρώ – είπαν – στην δημόσια διαχείριση (και τώρα μας λένε πως το χρέος ήταν 800 δις, αλλά φοβήθηκαν να το πουν!), ένα βάραθρο που επιδεινώθηκε δραματικά όταν η Κεντρική Τράπεζα της ΕΕ, αγοράζοντας τα ιδιωτικά ως τότε δάνεια της Ελλάδας από τις αντίστοιχες τράπεζες, τα μετέτρεψε σε δημόσια μεταβιβάζοντας τα στα αντίστοιχα κράτη των ιδιωτικών τραπεζών έτσι ώστε αυτά να γίνουν απ’ τη μια μέρα στη άλλη, εκ του μηδενός, οι μεγαλύτεροι και σκληρότεροι πιστωτές της Ελλάδας δίχως να έχουν δώσει ποτέ αυτά λεφτά στην Ελλάδα και η Ελλάδα να βρεθεί χωρίς χρήμα και με χρέη δυσβάσταχτα προς τους εταίρους της ΕΕ.

Όλοι γνωρίζουμε τώρα τις συνέπειες των Μνημονίων και το γεγονός ότι το ένα Μνημόνιο είναι έτσι διαμορφωμένο ώστε να χρειαστεί κάποια στιγμή και ένα επόμενο.

Με αυτόν τον τρόπο, μετά τις φάσεις της βιομηχανικής εξόντωσης και της βιοτεχνικής εξάρθρωσης, της καταστροφής του κοινωνικού ιστού μέσω της σταδιακής εκμηδένισης αμοιβών και συντάξεων συμπεριλαμβανομένων και των δυνατοτήτων περίθαλψης στην υγεία, ενώ το ιδιωτικό χρέος προς τις τράπεζες γίνεται ανεπούλωτη πληγή, η τελευταία (και φαρμακερή) φάση, το 3ο Μνημόνιο, φαίνεται πως προβλέπει την εξαφάνιση και του αγροτικού πλέγματος, του μοναδικού δικτύου επιβίωσης που θα μπορούσε να βοηθήσει τον ελληνικό λαό να μείνει στην επιφάνεια και να μη βουλιάξει.

Με λιγοστές εξαγωγές, με μειωμένες εισαγωγές, η αγροτική παραγωγή για εγχώρια χρήση παρέμενε η τελευταία σωτήρια λέμβος.

Τα μνημονιακά μέτρα που με επιμονή τώρα ζητούν να χτυπηθούν όλες οι γεωργικές δραστηριότητες, είναι φανερό πως αποσκοπούν σε μόνο μια έκβαση: στην εξουδετέρωση της αγροτικής παραγωγής και γενικά στην εξαφάνιση των περισσότερων ενεργειών που σχετίζονται με την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρουσιάζει η επιφάνεια της γης.

Εάν και η παραγωγικότητα της γης ακυρωθεί και λείψουν δραματικά τα προϊόντα της γης, θα μείνουν μόνο τα προϊόντα εισαγωγής (όσο περισσότερο περιορισμένης λόγω έλλειψης χρημάτων) και δεν υπάρχει πιθανότητα πιστωτικής άνεσης διότι οι τραπεζικές πηγές ελαχιστοποιούνται, τότε ο στραγγαλισμός του πληθυσμού είναι η τελική καταδίκη της Ελλάδας. Και αυτό όλα δείχνουν πως είναι ο τελικός σκοπός του σχεδίου.

Για την αποφυγή αυτής της κατάστασης είναι δυνατόν οι πιστωτές να ζητήσουν από την Ελλάδα να πουλήσει όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, πάνω στην επιφάνεια της γης όπως και μέσα στον θαλάσσιο χώρο, με αποτέλεσμα όλη η χώρα να βρεθεί στα χέρια ξένων αγοραστών. Ακραία περίπτωση μεν, διόλου αμελητέα δε.

Και δεν αναφέρομαι εδώ σε όλη τη σκευωρία που υφαίνεται και εκδηλώνεται (όσο παράλογο αυτό κι αν φαίνεται) και αποσκοπεί στην πολλαπλή υποβάθμιση της ελληνικής γλώσσας και εκμηδένιση της ελληνικής παράδοσης και ιστορικής/γεωγραφικής οντότητας. Μη ξεχνάμε τη παρότρυνση του Κίσσιντζερ για τον «ατίθασο ελληνικό λαό» που «μας παρενοχλεί στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής»(Turkish Daily News 17.2.97, Η Καθημερινή 24.8.97 και Το Βήμα της Κυριακής 31.8.97).

Άλλο ένα κεφάλαιο που χρειάζεται ξεχωριστή, αλλά και επείγουσα πραγμάτευση.

Μόνο που, ευτυχώς, η κατάπτωση της εκμετάλλευσης των ικανοτήτων της γης από γεωργική άποψη μπορεί να αντισταθμιστεί και να αντιμετωπιστεί με άλλου είδους εκμεταλλεύσεις, χωρίς να αγνοηθεί όμως και η γεωργική.

Το ελληνικό υπέδαφος είναι πάμπλουτο σε ορυκτά. Και η εκμετάλλευση αυτών των ορυκτών είναι τεράστια και ωραία πρόκληση για αποδοτικές – σε παγκόσμια κλίμακα – επενδύσεις, ιδίως αν αυτές γίνουν με ελληνικά κεφάλαια που τώρα βρίσκονται ασφαλή βέβαια (ως πότε όμως;!) αλλά άγονα σε ξένες τράπεζες και που θα είναι δυνατόν να δημιουργήσουν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας αν διευκολυνθούν οι διαδικασίες δραστηριοποίησης των πρωτοβουλιών εισαγωγής τους στην Ελλάδα.

Με αυτή την προοπτική λοιπόν αξίζει τον κόπο να αναφερθούν εδώ τα γεωλογικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας ανάμεσα στις 28 χώρες της ΕΕ αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Και τότε να ειπωθεί ότι η Ελλάδα είναι στην ΕΕ πρώτη σε βωξίτη, σε ψευδάργυρο, σε αλουμίνα και σε χρωμίτη, ενώ παγκοσμίως είναι πρώτη σε περλίτη, νικέλιο, υδρομαγνησίτη και λευκόλιθο. Επιπλέον η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ευρώπη και δεύτερη στον κόσμο σε μπετονίτη.

Όσο για τον χρυσό, τα τρία μεγαλύτερα κοιτάσματα στην Ευρώπη βρίσκονται στην Μακεδονία και στην Θράκη, με αξίες που ξεπερνούν τα 70 δις ευρώ. Εξάλλου η Ελλάδα βρίσκεται στην 32η θέση παγκοσμίως για κατοχή χρυσού: 112,5 τόνους (στοιχεία Μαρτίου 2015).

Πολύ σημαντικές επιδόσεις θα μπορούν να επιδείξουν και οι επενδύσεις σε δυο αστείρευτες πηγές ενέργειας: στην ηλιακή και στην αιολική, στις οποίες η Ελλάδα, λόγω της ειδικά ευνοϊκής γεωγραφικής θέσης της, παρουσιάζει σπουδαίες δυνατότητες, όχι μόνο για την κάλυψη των εγχωρίων αναγκών, αλλά και για εξαγωγές με πρόσθετο κέρδος. Συγχρόνως επιτυγχάνεται και μεγάλη μείωση εισαγωγών πετρελαίου και συναφών εξόδων.

Μια άλλη αλήθεια είναι ότι η μορφολογία του εδάφους της Ελλάδας ευνοεί μια δυναμική κτηνοτροφική παραγωγή, ενώ η καθαριότητα των ελληνικών θαλασσών μπορεί να γίνει πρόδρομος μιας εκτεταμένης ιχθυοκαλλιέργειας με σημαντικά εξαγωγικά μερίδια.

Εκτός τούτου, το κλίμα στην Ελλάδα δίνει ευχέρεια νέων, «πρωτότυπων» και άφθονων αγροτικών παραγωγών (φρούτα, λαχανικά, όσπρια) η χρηματική αξία των οποίων είναι δυνατόν να διαμορφωθεί σε αξιόλογα ύψη εάν έχουμε υπόψη μας ότι αυτά τα νέα, λίγο-πολύ εξωτικά αγροτικά προϊόντα, είναι ανάρπαστα σε πάμπολλες χώρες και επιπλέον ακριβά, δηλαδή κερδοφόρα για την Ελλάδα.

Μια άλλη επωφελής λύση είναι η ενισχυμένη προώθηση των μεταποιημένων αγροτικών προϊόντων.

Όλων αυτών δοθέντων, επομένως, είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι επενδύσεις – προπαντός ελληνικές, αλλά και αλλοδαπές – διαθέτουν ένα πολύ ευρύ φάσμα προσαρμογής και ανάπτυξης με σημαίνουσες προοπτικές κέρδους για τους επενδυτές, μείωσης της ανεργίας και ασφαλούς παραγωγής πλούτου για την χώρα.

Τα εκατοντάδες εκατομμύρια (ίσως και δις) ευρώ στις ξένες τράπεζες των Ελλήνων φοροφυγάδων ή μη, καθαρού ή βρώμικου χρήματος, με κατάλληλες κινήσεις εκ μέρους της κυβέρνησης και με ενδεδειγμένα, στοχευμένα προγράμματα πιστεύω πως είναι σε θέση να βάλουν πάλι την Ελλάδα σε τροχιά ανάτασης και βελτίωσης όλων των οικονομικών παραμέτρων, καταργώντας ένα ικανό μέρος των δυσάρεστων επιπτώσεων από τα καταστρεπτικά Μνημόνια.

Η ύπαρξη καλής διάθεσης και βούλησης εξόδου από το τέλμα όπως και η αναγκαιότητα της ιδέας του καλού της πατρίδας από όλους τους ενδιαφερόμενους, είναι αναμφίβολο πως, και μέσα σε ένα χρόνο μόνο, η καλυτέρευση της γενικής κατάστασης θα είναι ορατή. Εάν προστεθεί επίσης και κάποια πολιτικο-οικονομική επιτυχία με τους ξένους πιστωτές, τότε η εικόνα της Ελλάδας δεν μπορεί παρά να εμφανιστεί κάτω από πολύ πιο ευνοϊκό φως.

Τέλος, η θεώρηση της πορείας της μελλοντικής ελληνικής οικονομίας δεν μπορεί να μην περιλάβει και την επείγουσα εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες περιοχές από το Ιόνιο στην Μεσόγειο.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει την κήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ, ειδικά εκείνης νότια της Κρήτης.

Γνωρίζουμε πως υπήρξαν στο παρελθόν επίμονες πιέσεις των ΗΠΑ ώστε η Ελλάδα να μη προβεί σε τέτοιου είδους κήρυξη!

Η σημερινή Ελλάδα όμως, με το νερό στο λαιμό, δεν έχει πια την πολυτέλεια να αγνοήσει το συμφέρον της για να ευχαριστήσει τους Αμερικανούς και κατ’ επέκταση τους Τούρκους!

Γι’ αυτόν τον λόγο η επιβίωση του ελληνικού λαού προέχει και πρέπει να γίνει ο μοχλός για «ανυπακοή» στις «επιθυμίες» των τουρκο/αμερικάνων και παράλληλη γρήγορη πραγματοποίηση της ΑΟΖ.

Αμέσως προηγουμένως όμως επείγει αφάνταστα η σύναψη μιας οικονομικο-στρατιωτικής συμφωνίας με Κύπρο και Ισραήλ, δυο χώρες που ήδη διαθέτουν δικές τους ΑΟΖ εκμεταλλεύσιμες, και ιδίως με Ισραήλ, η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει την δυνατότητα και τη δύναμη να μην ανέχεται τις αμερικάνικες «απαιτήσεις» γιατί είναι οι ΗΠΑ που έχουν ανάγκη από το Ισραήλ και όχι το αντίθετο!

Με την δύναμη αυτής της συμφωνίας η Ελλάδα πολύ πιο εύκολα μπορεί να κηρύξει την ΑΟΖ της εφόσον έχει υπογράψει και την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας που της δίνει αυτό το δικαίωμα ανεξάρτητα απ’ την ύπαρξη τυχόν ενστάσεων όμορων χωρών. Άλλο τα 12 μίλια για τα οποία η Τουρκία επικαλείται το casus belli, όσο παράνομο κι αν είναι, και άλλο η ΑΟΖ προστατευμένη από την διεθνή Σύμβαση (την οποία μόνο η Τουρκία και η Βενεζουέλα δεν υπέγραψαν).

Στην τραγική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει και πολλά να κερδίσει με την ΑΟΖ και το Ισραήλ στρατιωτικό σύμμαχο. Εξάλλου από την ελληνική ΑΟΖ και οι ΗΠΑ θα μπορούν να έχουν και οφέλη, πράγμα μάλλον αδύνατο εάν η ΑΟΖ πέσει στα χέρια της Τουρκίας.

Και είναι αναμφισβήτητο ότι ορίζοντας η Ελλάδα την δική της ΑΟΖ με νομότυπη βάση τις διεθνείς Συμβάσεις, κανείς δεν θα της κηρύξει πόλεμο διότι κανείς δεν είναι τόσο τρελός να διακινδυνεύσει μια παγκόσμια σύρραξη.

Απλά χρειάζεται τόλμη, αποφασιστικότητα, θέληση και επιμονή. Καιρός είναι η ελληνική κυβερνητική ηγεσία να επιδείξεις αυτές τις αρετές για την ανάληψη της μόνης πολιτικής που απομένει προς το συμφέρον και το μέλλον του ελληνικού λαού.

• Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής

Πηγή: Mignatiou.com

Οι διοικητικοί δικαστές εκπέμπουν SOS προς τους κυβερνώντες και εκφράζουν «προς τον ελληνικό λαό τη βαθιά τους ανησυχία»

Το κουδούνι του κινδύνου κρούουν στην Κυβέρνηση οι διοικητικοί δικαστές με ψήφισμά τους, μετά την γενική συνέλευση της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών, ενώ παράλληλα επισημαίνουν ότι «τα τελευταία χρόνια ο Ελληνικός λαός έχασε δικαιώματα και κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα».

Οι διοικητικοί δικαστές σε σκληρό ψήφισμά τους που αφουγκράζεται και καταγράφει την πραγματική τραγική εικόνα που έχει περιέλθει ο Έλληνας πολίτης σε πολλαπλά επίπεδα (οικονομία, ασφαλιστικό, ανεργία, κ.α.) εκπέμπουν SOS προς τους κυβερνώντες και εκφράζουν «προς τον ελληνικό λαό τη βαθιά τους ανησυχία».

Επισημαίνουν την συνεχιζόμενη υποτίμηση της δικαστικής προστασίας των πολιτών και την αδυναμία πλέον των οικονομικά ασθενέστερων ιδίως πολιτών να έχουν πρόσβαση στα δικαστήρια.

Στο ψήφισμά τους τονίζουν ότι «δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί η θέσπιση «έκτακτων» μέτρων που κατατείνουν σε υπέρμετρη φορολογική επιβάρυνση των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων» και «δεν νοείται να κληθούν άλλη μία φορά οι ασφαλισμένοι αλλά και οι συνταξιούχοι, οι οποίοι κατέβαλαν τις εισφορές τους κατά τον εργασιακό βίο τους, να καλύψουν τα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος».

Το πλήρες κείμενο του ψηφίσματος της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών έχει ως εξής:

«ΨΗΦΙΣΜΑ της Tακτικής Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών

Τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός λαός έχασε δικαιώματα και κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα. Οι δραματικές περικοπές μισθών και συντάξεων, η απαξίωση της στέγης και της αγροτικής γης, η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, της παιδείας και της πρόνοιας και η ανεργία που καλπάζει  συνδυάστηκαν με μια σχεδιασμένη πρωτοφανή υποβάθμιση των δικονομικών δικαιωμάτων. Σήμερα η προσφυγή ειδικά στο διοικητικό δικαστήριο είναι απρόσιτη για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Υπέρμετρα παράβολα, αδικαιολόγητα δικονομικά βάρη, ενδικοφανείς διαδικασίες συνδυάζονται με τη μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση των υποθέσεων και δημιουργούν συνθήκες δικονομικής ασφυξίας στους πολίτες.

Η Ένωση Διοικητικών Δικαστών αναδεικνύει τις αιτίες της βραδύτητας της απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης. Είναι πρωτίστως η κοινωνική ανισότητα, η άδικη κατανομή των φορολογικών βαρών, η αναντιστοιχία των κοινωνικών παροχών με το επίπεδο της προόδου. Είναι ακόμη η πολυνομία, η κακή νομοθέτηση, η γραφειοκρατία. Η υποχρηματοδότηση της Δικαιοσύνης με αποτέλεσμα τις ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές.

Σήμερα όχι μόνο δεν ανακτώνται δικονομικά δικαιώματα που απωλέσθηκαν αλλά διαμορφώνονται όροι περαιτέρω υποτίμησης της δικαστικής προστασίας. Εκφράζουμε προς τον ελληνικό λαό τη βαθιά μας ανησυχία ότι με επίκληση το στόχο της «επιτάχυνσης» θα τεθούν νέα εμπόδια προσβασιμότητας των οικονομικά ασθενέστερων ιδίως πολιτών στα δικαστήρια, θα συρρικνωθεί περαιτέρω ο δικαστικός έλεγχος, θα προωθηθούν νέες ενδικοφανείς διαδικασίες.

Τα τελευταία χρόνια, άλλωστε, εντατικοποιείται το έργο των δικαστών με διακηρυγμένο αποκλειστικό στόχο την ποσοτική απόδοση. Έχουμε βάσιμους λόγους να ανησυχούμε ότι η εντατικοποίηση του έργου των δικαστών θα συνεχιστεί σε βάρος της ασφάλειας του δικαιοδοτικού συστήματος.

Οι διοικητικοί δικαστές επισημαίνουμε ότι:

Α) Δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί η θέσπιση «έκτακτων» μέτρων που κατατείνουν σε υπέρμετρη φορολογική επιβάρυνση των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων,

Β) Δεν νοείται να κληθούν άλλη μία φορά οι ασφαλισμένοι αλλά και οι συνταξιούχοι, οι οποίοι κατέβαλαν τις εισφορές τους κατά τον εργασιακό βίο τους, να καλύψουν τα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος,

Γ) Περαιτέρω υποτίμηση της δικαστικής προστασίας θίγει πλέον τον πυρήνα του δικαιώματος του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος.

Ζητάμε την αναβάθμιση των δικονομικών δικαιωμάτων των πολιτών και την  άρση των υπέρμετρων κωλυμάτων πρόσβασης στη Δικαιοσύνη.

Προτείνουμε την ισότιμη δικονομική αντιμετώπιση των φορολογικών και εν γένει χρηματικών διαφορών (άρθρα 79 και 202 ΚΔΔ), την κατάργηση του θεσμού της πιλοτικής δίκης και τη διεύρυνση των πολυμελών συνθέσεων.

Απαιτούμε την κάλυψη των ελλείψεων σε προσωπικό και υποδομές, τον εκσυγχρονισμό της λειτουργικής οργάνωσης της διοικητικής δικαιοσύνης και την επίλυση του κτιριακού προβλήματος πολλών διοικητικών δικαστηρίων.

Τέλος, τονίζουμε ότι σε επίπεδο εσωτερικής οργάνωσης και λειτουργίας των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, ο θεσμός του αυτοδιοίκητου σήμερα δοκιμάζεται, και μάλιστα στον πυρήνα του, με την αποξένωση των δικαστών από τη διαμόρφωση των κανονισμών εσωτερικής υπηρεσίας των ίδιων των δικαστηρίων τους».

Άρθρο του Παναγιώτη Τσιμπούκη
Πηγή: Πρώτο Θέμα

Ζούμε μια μετάλλαξη της κλασσικής τυραννίας, που εμφανίζεται με μανδύα δημοκρατικότητας, πίσω από τον οποίον κρύβεται ένας άγνωστος τύραννος. Οι πολιτικοί λειτουργούν ως μαριονέτες του, ενώ το πολίτευμα θέτει τους όρους συμμετοχής του κοινού στην παράσταση. Τα δικαιώματα του κοινού περιορίζονται στο να επιλέγουν μαριονέτες.

Ζούμε τη σκληρότερη μορφή τυραννίας όλων των εποχών, που περιβάλλεται από έναν προστατευτικό ολιγαρχικό μανδύα, ο οποίος με τη σειρά του περιβάλλεται από έναν παραπλανητικό μανδύα δημοκρατικότητας. Στόχος της, η αφαίμαξη και δουλοποίηση των πολιτών. Πολιτικοί, κεφαλαιοκράτες και δικαστικοί, που συγκροτούν τον προστατευτικό ολιγαρχικό μανδύα, αποτελούν το μέσο. Οι δημοκρατικές αξίες, το δόλωμα. Οι πολίτες, τα θύματα. Ενώ το κέντρο, παραμένει αφηρημένο και αόρατο, όπως ο Θεός…

Ζούμε μια τυραννία, που αποβλέπει στην επιβολή μεγάλων φόρων και στην απορρόφηση των περιουσιών των πολιτών, δίχως πλέον να νοιάζεται ούτε για την κατασκευή μεγάλων έργων, αφού τα δημόσια έσοδα εξαντλούνται άνετα στις κεφαλαιοποιήσεις κάποιων ιδιωτικών τραπεζών.

Ζούμε πλέον μια τυραννία με αποκλειστικά εισπρακτικό χαρακτήρα. Ο ρόλος των πολιτικών και των κρατικών λειτουργών, έχει περιοριστεί σε μια αθέμιτη, παράλογη και καταστροφική είσπραξη φόρων, δίχως καμία υποχρέωση λογοδοσίας. Δίχως καμία υποχρέωση ανταπόδοσης και δίχως καμία ανάληψη ευθύνης. Ζούμε υπό ένα τυραννικό καθεστώς που συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά ενός καθεστώτος κατοχής. Διότι μόνον στις κατεχόμενες χώρες, η εξουσία δεν υποχρεούται να τηρεί το σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο, και δύναται να εκβιάζει με κάθε τρόπο τους πολίτες δίχως να επιβαρύνεται με καμία νομική ευθύνη.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ

Δεν θα αναλωθώ στην περιγραφή της υπάρχουσας κατάστασης, που είναι πλέον γνωστή σε όλους μας, για να περάσω στον τρόπο θεραπείας. Αφού κύρια αιτία της πολιτικής ασθένειας είναι η ανευθυνότητα, η μέθοδος θεραπείας παρουσιάζεται αναλυτικά στην παρακάτω πρόταση που παρουσιάζεται ως ένα κίνημα για την ελευθερία και τη δημιουργία μιας δημοκρατικής και υπεύθυνης Πολιτείας, που λειτουργεί προς όφελος των πολιτών της.

ΟΡΙΣΜΟΙ:

Η Πολιτεία (ή κράτος), είναι μία ένωση προσώπων. Ο ορθός ορισμός θα βοηθήσει να απαλλαγούμε από παρερμηνείες της μορφής ότι το κράτος είναι «ένα σύστημα εξουσίας». Το «κράτος», ή ο «δήμος», ή η «πολιτεία», είναι εξ αρχής μία ένωση προσώπων, μία ένωση πολιτών, που αποφασίζουν από κοινού να δημιουργήσουν ένα σύστημα αυτοοργάνωσης, επίλυσης των μεταξύ τους διαφορών, διαχείρισης των πόρων, προστασίας από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς και εν τέλει με μία λέξη: «ένα σύστημα διακυβέρνησης».

Από πουθενά δεν προκύπτει ότι το σύστημα αυτό έχει τη δικαιοδοσία να ασκεί εξουσία στους πολίτες. Εξουσία ασκεί εξ’ ορισμού, μόνον ένα κράτος κατακτητής επί των κατακτημένων. Το γεγονός ότι οι σημερινοί πολιτικοί ασκούν εξουσία στους πολίτες, οφείλεται στην κατάχρηση της λαϊκής εντολής που λαμβάνουν κατά τις εκλογές, και όχι στην ορθή λειτουργία ενός δημοκρατικού κράτους. Ο ρόλος των πολιτικών είναι να λύνουν τα προβλήματα των πολιτών και όχι να τους εξουσιάζουν. Ο ισχυρισμός αυτός άλλωστε προκύπτει από το σύνταγμα, που ορίζει στο πρώτο άρθρο του ως «θεμέλιο του δημοκρατικού πολιτεύματος» τη «λαϊκή κυριαρχία». Κατά λέξη:

«Άρθρο 1

1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι ……………… Δημοκρατία.
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.»

Σύμφωνα με το σύνταγμά μας λοιπόν, εξουσία ασκούν οι πολίτες στους πολιτικούς και όχι το αντίθετο. Διότι οι πολιτικοί είναι υπάλληλοι των πολιτών, στους οποίους έχει ανατεθεί ένας συγκεκριμένος ρόλος. Το γεγονός ότι οι πολιτικοί εκμεταλλεύονται τη θέση τους, αντιστρέφοντας τους ρόλους και ασκώντας εξουσία επί των πολιτών, στοιχειοθετεί «παραβίαση του συντάγματος», «προσβολή του θεμελίου του δημοκρατικού πολιτεύματος» και «κατάχρηση εξουσίας», παραπτώματα για τα οποία πρέπει να λογοδοτήσουν και να δικαστούν.

Το κράτος είναι μία ένωση ελεύθερων πολιτών. Ο ορθός ορισμός θα βοηθήσει να απαλλαγούμε από παρερμηνείες της μορφής ότι το κράτος είναι ένα σύστημα νόμων που περιορίζουν την ελευθερία και στους οποίους οι πολίτες οφείλουν να υπακούν. Η υπακοή των πολιτών προς το κράτος και τους νόμους, δεν αναφέρεται πουθενά στο σύνταγμα. Το σύνταγμά μας ορίζει μόνον την υπακοή των κρατικών λειτουργών, διότι οι κρατικοί λειτουργοί είναι υπάλληλοι των πολιτών που έχουν αναλάβει έναν ρόλο και για το λόγο αυτόν οφείλουν να λειτουργούν σύμφωνα με το ρόλο τους, ή αλλιώς νομότυπα. Οι πολίτες όμως δεν έχουν αναλάβει κανέναν ρόλο, ούτε το ρόλο του νομιμόφρονα, ούτε το ρόλο του υπήκοου, ούτε το ρόλο του φορολογούμενου. Αν τηρούν τους νόμους, οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί αποτελούν μία μεταξύ τους συμφωνία που εξυπηρετεί τη βελτίωση των μεταξύ τους σχέσεων, την απόδοση της δικαιοσύνης, την ασφάλεια, την κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ευημερία.

Στην περίπτωση όμως του ελληνικού κράτους, υπάρχουν νόμοι από το 1821 που βρίσκονται ακόμη σε ισχύ, παρά το γεγονός ότι δεν αποτελούν μία μεταξύ μας συμφωνία και δεν εξυπηρετούν τις σύγχρονες ανάγκες. Υπάρχουν επίσης νόμοι που μας επιβλήθηκαν δια της βίας από εξωκοινοβουλευτικούς παράγοντες, νόμοι δηλαδή που μας επιβάλλονται με αντιδημοκρατικό τρόπο από δυνάμεις κατοχής. (Αναφέρομαι στα πολυνομοσχέδια των μνημονιακών δεσμεύσεων, που συντάσσονται στην Αγγλική, δεν είναι σύμφωνα με το ελληνικό σύνταγμα και υπογράφονται υπό καθεστώς κομματικής πειθαρχίας από βουλευτές που δεν τους έχουν καν διαβάσει).

Η απόλυτη ισχύς των νόμων, επιβάλλεται μόνον στα απολυταρχικά καθεστώτα.

Ολοκληρωτικό ή απολυταρχικό καθεστώς, σημαίνει πολιτικό καθεστώς όπου οι νόμοι έχουν απόλυτη ισχύ και επιβάλλονται στους πολίτες δια της βίας. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, οι εξουσίες δεν πηγάζουν πλέον από το λαό, διότι έχουν αποκτήσει μία αδιαπραγμάτευτη αυτοτέλεια. Το ενδεχόμενο να πήγασαν κάποτε από το λαό, δεν πληροί την συνταγματική προϋπόθεση του πρώτου άρθρου του συντάγματός μας, που απαιτεί οι εξουσίες να «πηγάζουν» διαρκώς από το λαό. Σύμφωνα με την απαίτηση αυτή, οι νόμοι είναι συμφωνίες μεταξύ των πολιτών, που εξυπηρετούν κάποιον ιδιαίτερο σκοπό, εφαρμόζονται διότι ο λαός συναινεί στην εφαρμογή τους, και παύουν να εφαρμόζονται όταν πλέον χάνουν τη χρηστικότητα ή την αποτελεσματικότητά τους, ή όταν ο λόγος για τον οποίον συμφωνήθηκαν δεν υπάρχει πλέον.

Στα δημοκρατικά πολιτεύματα οι νόμοι έχουν περιορισμένη ισχύ, ανάλογη προς τη συναίνεση των πολιτών, τη χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητά τους. Επίσης για να ισχύει ένας νόμος πρέπει να είναι σύμφωνος με το σύνταγμα. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα οι νόμοι τείνουν να αποκτήσουν μία απόλυτη αυτοτέλεια, έχουν τιμωρητικό και εισπρακτικό κυρίως χαρακτήρα παρά ρυθμιστικό, ότι δεν είναι σύμφωνοι με το σύνταγμα, ότι δεν εκφράζουν τη λαϊκή βούληση, ότι δεν γράφονται από τους αντιπροσώπους του ελληνικού λαού αλλά από ξένους γραφειοκράτες, κλονίζει το θεμέλιο του δημοκρατικού πολιτεύματος που απαιτεί:

Οι νόμοι να πηγάζουν άμεσα από το λαό, να υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους, δηλαδή να εξυπηρετούν τις πραγματικές ανάγκες του και να ασκούνται όπως ορίζει το σύνταγμα. Υπενθυμίζω ότι πουθενά το σύνταγμά μας δεν αναφέρει ότι οι πολίτες οφείλουν υπακοή στους νόμους, για τον απλούστατο κι εμφανέστατο λόγο ότι οι πολίτες δεν είναι υπήκοοι. Για τους ανωτέρω λόγους οι πολιτικοί και οι κρατικοί λειτουργοί, δεν δικαιούνται να επιβάλλουν τους νόμους δια της βίας, ούτε να τιμωρούν με χρηματικά πρόστιμα, αφαίρεση δικαιωμάτων και ποινές φυλάκισης τους πολίτες που λογικά και τεκμηριωμένα δηλώνουν ότι δεν συναινούν στην εκτέλεση κάποιων νομοθετικών διατάξεων. Η άποψη ότι ο πολίτης οφείλει να εκτελέσει τον αντισυνταγματικό νόμο και αν διαφωνεί να προσφύγει έναντι υψηλού κόστους στα διοικητικά δικαστήρια για να κριθεί η διαφωνία του μετά 10 χρόνια, είναι μια άποψη αντιδημοκρατική, που αντιμετωπίζει τον πολίτη ως υπήκοο.

Το δικαίωμα της αντίστασης των πολιτών με κάθε μέσο, σε κάθε προσπάθεια των πολιτικών και των κρατικών λειτουργών να καταλύσουν το σύνταγμα με επιβολή αντισυνταγματικών νόμων, ορίζεται από την ακροτελεύτια διάταξη του συντάγματός μας (άρθρο 120) ως θεμελιώδες δικαίωμα και ως θεμελιώδης νομική υποχρέωση. Οι πολίτες λοιπόν δεν υποχρεούνται να υπακούν στους νόμους, παρά μονάχα στο άρθρο 120 του Συντάγματος που τους υποχρεώνει να αντιστέκονται με κάθε μέσο, όταν οι αντιπρόσωποί του καταχρώνται το ρόλο τους και από υπάλληλοι των πολιτών μετατρέπονται σε εξουσιαστές.

Στα δημοκρατικά πολιτεύματα, οι νόμοι είναι ρευστοί, ισχύουν στο μέτρο που εξυπηρετούν ανάγκες, τροποποιούνται από τους νομοθέτες κατόπιν αιτήματος των πολιτών, και δεν επιβάλλονται με τη βία όταν οι πολίτες αμφισβητούν τεκμηριωμένα τη χρησιμότητά τους.

Το δημοκρατικό κράτος, είναι μια ένωση υπεύθυνων πολιτών.

Η υπεύθυνη συμπεριφορά, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη δημοκρατική λειτουργία του κράτους. Οι νόμοι έχουν σχετική ισχύ, υπό την έννοια ότι οι πολίτες λειτουργούν υπεύθυνα. Κατ’ εξαίρεση, αποκτούν απόλυτη ισχύ και επιβάλλονται δια της βίας μόνον για να ρυθμίσουν συμπεριφορές που σύμφωνα με την πλειοψηφούσα άποψη κρίνονται ως ανεύθυνες και βλαπτικές για το κοινωνικό σύνολο. Και σε τούτη όμως την περίπτωση, η επιβολή του νόμου είναι δημοκρατική αν δίνεται η δυνατότητα στον πολίτη να λογοδοτήσει για τις πράξεις του και να κατανοήσει ότι ο τρόπος σκέψης του λανθάνει. Σε γενικές γραμμές, κανείς δεν δικαιούνται να παρέμβει στον τρόπο σκέψης ενός εξ’ ορισμού ελεύθερου πολίτη, όταν τα αποτελέσματα αυτού του τρόπου δεν βλάπτουν το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Η άποψη αυτή κατοχυρώνεται λογικά και νομικά, βάσει της ισχύος των ατομικών δικαιωμάτων, που αναγνωρίζουν το δικαίωμα των πολιτών να προβάλλουν την ιδιαιτερότητά τους, λειτουργώντας κατά παρέκκλιση προς τις γενικά αποδεκτές αξίες και αρχές. Διότι κάθε άτομο είναι μοναδικό και δεν υποχρεούνται να αφομοιώνεται με την κοινή γνώμη του κοινωνικού συνόλου. Μια τέτοια αφομοίωση επιβάλλεται μόνον στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπου η ισχύς των ατομικών δικαιωμάτων έχει απενεργοποιηθεί.

ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Τα ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, ή συνοπτικά «τα ανθρώπινα δικαιώματα», αποτελούν κανόνες του διεθνούς δικαίου, που έχουν υπερνομοθετική ισχύ και που υποχρεούται να τηρεί κάθε κράτος. Η υπερνομοθετική ισχύς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθιστά ανίσχυρο νομικά κάθε κρατικό νόμο που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επομένως η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τα κράτη γίνεται παράνομα, ακόμη και στην περίπτωση που αυτή φαίνεται νόμιμη με βάση την εσωτερική κρατική νομοθεσία.

Η αξίωση ενός πολιτεύματος να θεωρείται φιλελεύθερο και δημοκρατικό, προκύπτει απ’ το γεγονός ότι προστατεύει τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών, που σύμφωνα με το διεθνώς αποδεκτό αναγκαστικό δίκαιο διακρίνονται σε ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά.

Ως κοινωνικά εννοούνται εκείνα εκ των θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα οποία έχουν θετικό περιεχόμενο, θεμελιώνουν αξίωση για παροχή ορισμένων υπηρεσιών και αξίωση οικονομικών παροχών (status positivus).

Ως πολιτικά εννοούνται εκείνα εκ των θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα οποία διαθέτουν ενεργητικό περιεχόμενο και θεμελιώνουν αξίωση για συμμετοχή του ατόμου στη διοίκηση του κράτους (status activus).

Ως ατομικά εννοούνται εκείνα εκ των θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα οποία διαθέτουν αρνητικό περιεχόμενο, διασφαλίζουν τη νομική κατάσταση αρνητικά και θεμελιώνουν αξίωση για αποχή της κρατικής εξουσίας (status negativus).

Από τους ορισμούς αυτούς προκύπτει, ότι η διεκδίκηση των κοινωνικών μας δικαιωμάτων, δηλώνει την εξάρτησή μας προς το κράτος, ενώ η διεκδίκηση των ατομικών μας δικαιωμάτων προβάλλεται ως αίτημα απεξάρτησης από αυτό, ως αίτημα ελευθερίας.

Το κίνημά μας, όπως προκύπτει από τον τίτλο του, είναι κατά βάση ένα κίνημα διεκδίκησης των ατομικών μας δικαιωμάτων, και θεμελιώνει το αίτημά μας στο διεθνές και στο συνταγματικό δίκαιο των οποίων οι διατάξεις έχουν υπερνομοθετική ισχύ. Είναι λοιπόν κατά βάση ένα κίνημα νομικού ακτιβισμού, με στόχο την αναγνώριση της ιδιαιτερότητάς μας, του δικαιώματος να ορίζουμε εμείς τη ζωή μας με βάση τις ατομικές ανάγκες μας, ανεξάρτητα από τις επιβολές της κρατικής εξουσίας.

Θεωρείται δεδομένο, ότι στα δημοκρατικά πολιτεύματα, «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό», γνωρίζουμε παρ’ αυτά ότι είναι ανέφικτος ο αυτοκαθορισμός του λαού με ομόφωνη παμψηφία. Για το λόγο αυτόν, θεσπίζεται ως θεμελιώδες δικαίωμα το δικαίωμα της αποχής από την κρατική εξουσία, προς εξασφάλιση των δικαιωμάτων της εκάστοτε μειοψηφίας. Διότι το δικαίωμα της ελευθερίας, δεν είναι δυνατόν να το επικαλείται η πλειοψηφία που καθορίζει τον τρόπο της εξουσίας, καθώς δεν είναι δυνατόν να ζητά να απελευθερωθεί από τις επιλογές της. Σίγουρα όμως σε μια χώρα φιλελεύθερη, δικαιούνται να απελευθερωθούν από τις επιλογές της πλειοψηφίας οι μειοψηφούντες, καθώς και αυτοί σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 2 του Συντάγματος, είναι κυρίαρχοι, και σύμφωνα με την παρ. 3 αποτελούν πηγή εξουσίας.

Η επιβολή της πλειοψηφίας στην μειοψηφία, είναι μια αδυσώπητη μορφή δυναστείας, που δεν αρμόζει σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα. Για το λόγο αυτόν η πλειοψηφία που διαμορφώνει τους τρόπους της εξουσίας, αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών της, παρέχοντας το δικαίωμα της ανευθυνότητας στην διαφωνούσα μειοψηφία, που κατά συνέπεια δύναται να απέχει από τη θέληση του Κράτους, ορίζοντας με τον δικό της τρόπο την ύπαρξή της.

Το δικαίωμα της ελευθερίας και μη συναίνεσης, στη θέληση του Κράτους που ορίζεται από την πλειοψηφία, κατοχυρώνεται από την βασική διάταξη του άρθρου 2 παρ. 1 του Συντάγματος που δεν επιδέχεται αναθεώρησης και σύμφωνα με την οποία

«Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας».

Κατά συνέπεια ως πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας ορίζεται ο σεβασμός της διαφορετικότητας, καθώς σε αυτήν έγκειται η ιδιαίτερη αξία του κάθε ανθρώπου που τον καθιστά μοναδικό. Ο σεβασμός και η προστασία της διαφορετικότητας, ορίζονται και από τις διεθνείς συμβάσεις προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων που έχει υπογράψει η χώρα μας, καθώς σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 2 του Συντάγματος, υποχρεούται να ακολουθεί τους γενικά αναγνωρισμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, επιδιώκοντας την εμπέδωση της ειρήνης και της δικαιοσύνης.

Μελετώντας στο δεύτερο μέρος του Συντάγματος, τον τρόπο που ορίζονται τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, διαβάζουμε ότι:

Άρθρο 4 παρ. 1. Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.

2. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Αναγνωρίζοντας τα δικαιώματα αυτά ως ατομικά δικαιώματα, αναγνωρίζουμε το δικαίωμα μη συμμετοχής μας σε αυτά, και κατά συνέπεια το δικαίωμα να έχουμε λιγότερα έως καθόλου δικαιώματα και υποχρεώσεις. Παρομοίως το δικαίωμα να είμαστε λιγότερο από ίσοι έως ανύπαρκτοι ενώπιον του νόμου, στην περίπτωση που επιλέγουμε να ανήκουμε σε μια μειοψηφία που ορίζει διαφορετικά την αξία της ζωής, η οποία σε κάθε περίπτωση προστατεύεται από το Σύνταγμα. Για το λόγο αυτό, στο άρθρο 232Α του Π.Κ. επιτρέπεται κατ’ εξαίρεση ακόμη και η παραβίαση δικαστικών αποφάσεων, μια εξαίρεση που «εξαρτάται από την ύπαρξη στο πρόσωπο του αρνούμενου να συμμορφωθεί ιδιαίτερων προϋποθέσεων, για να ασκήσει τις τεχνικές, καλλιτεχνικές ή επιστημονικές ικανότητές του και η άρνησή του δεν οφείλεται σε δυστροπία του».

Λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο που ορίζονται τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, διακρινόμενα σε ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά, συμπεραίνουμε ότι το άρθρο 4 παρ. 5 που ορίζει ότι «Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάση, ανάλογα με τις δυνάμεις τους», αναφέρεται σε ένα κοινωνικό και πολιτικό μας δικαίωμα, και όχι σε μια ατομική υποχρέωση που επιβάλλεται μάλιστα δια της καταναγκαστικής υπακοής! Αυτό είναι αυταπόδεικτο και από το γεγονός, ότι το άρθρο 4 ανήκει στο δεύτερο μέρος του Συντάγματος που ορίζει τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και όχι τις υποχρεώσεις μας!. Η συμμετοχή λοιπόν στα δημόσια βάση, αποτελεί δικαίωμα, και όχι υποχρέωση όπως λανθασμένα έχουν αντιληφθεί οι σύγχρονοί μας πολιτικοί και δικαστές.

Επαναφέρω τους ορισμούς των δικαιωμάτων για να γίνει ευκολότερα κατανοητό, ότι η συμμετοχή στα δημόσια βάρη, δεν είναι ούτε ατομικό, ούτε κοινωνικό δικαίωμα, αλλά ένα δικαίωμα αμιγώς πολιτικό, καθώς μόνον ως πολιτικό δικαίωμα μπορεί να οριστεί η αξίωση για συμμετοχή του υποκειμένου στην κρατική εξουσία.

Ως κοινωνικά εννοούνται εκείνα εκ των θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα οποία έχουν θετικό περιεχόμενο, θεμελιώνουν αξίωση για παροχή ορισμένων υπηρεσιών και αξίωση οικονομικών παροχών (status positivus).

Ως πολιτικά εννοούνται εκείνα εκ των θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα οποία διαθέτουν ενεργητικό περιεχόμενο και θεμελιώνουν αξίωση για συμμετοχή του υποκειμένου του στην κρατική εξουσία (status activus).

Ως ατομικά εννοούνται εκείνα εκ των θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα οποία διαθέτουν αρνητικό περιεχόμενο, διασφαλίζουν τη νομική κατάσταση αρνητικά και θεμελιώνουν αξίωση για αποχή της κρατικής εξουσίας (status negativus).

Το δικαίωμα της φορολόγησης, μπορούν να αξιώσουν μόνον όσοι «διαθέτουν ενεργητικό περιεχόμενο και θεμελιώνουν αξίωση για συμμετοχή τους στην κρατική διοίκηση». Γενικά, οι ενεργοί πολίτες, που διαμορφώνουν τον τρόπο διοίκησης του κράτους. Το δικαίωμα της φορολόγησης, γίνεται αντιληπτό ως δικαίωμα να διαμορφώσουν με τα χρήματά τους το παρόν και το μέλλον της χώρας τους, που εξειδικεύεται σε δικαίωμα διαμόρφωσης του παιδαγωγικού συστήματος, του νομικού συστήματος, του οικονομικού συστήματος, των αρχιτεκτονικών προτιμήσεων, της εξωτερικής πολιτικής κλπ. Το δικαίωμα αυτό βέβαια δημιουργεί και μια κοινωνική υποχρέωση, καθώς οι αξιώνοντες κοινωνικά δικαιώματα, θεμελιώνουν αξίωση για παροχή ορισμένων υπηρεσιών και οικονομικών παροχών από τους κρατούντες. Μόνον υπ’ αυτόν τον όρο, το δικαίωμα της συμμετοχής στα δημόσια βάρη μπορεί να εννοηθεί και ως υποχρέωση (ενώ κατά βάση ορίζεται ως αξίωση συμμετοχής)

Από τον ορισμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων συνεπάγεται, ότι υποκείμενα της φορολογίας μπορούν να θεωρηθούν μόνον τα άτομα που θεμελιώνουν αξίωση για συμμετοχή στην κρατική εξουσία:

Βάσει της τελευταίας αυτής αξίωσης, το κίνημά μας διεκδικεί πέραν των ατομικών και τα πολιτικά δικαιώματα, που ορίζονται ως δικαιώματα συμμετοχής στη διοίκηση του κράτους. Επομένως τα ανωτέρω δεν θα πρέπει να παρερμηνευθούν ως άρνηση πληρωμής φόρων, αλλά ως διευκρίνιση ότι νομικά η πληρωμή φόρων είναι προαιρετική και ότι αξιώνουμε να συμμετέχουμε στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις μας, υπό την προϋπόθεση ότι θα διαχειριζόμαστε εμείς τη φορολογητέα ύλη ως συνδιαχειριστές του κράτους μας.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Στα σύγχρονα κράτη, οι πολίτες δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα, με εξαίρεση το δικαίωμα επιλογής των αντιπροσώπων τους, δηλαδή μιας ολιγαρχίας που συμμετέχει στην κρατική διοίκηση. Αυτό γίνεται φανερό από την έννοια του πολίτη, η οποία, σύμφωνα με τους ορισμούς του Αριστοτέλη, ορίζεται από τη συμμετοχή στην πολιτική και δικαστική εξουσία:

Ο πολίτης δεν είναι πολίτης με κριτήριο το ότι είναι εγκατεστημένος σε έναν συγκεκριμένο τόπο (γιατί και μέτοικοι και δούλοι μοιράζονται (με τους πολίτες) έναν κοινό τόπο), ούτε (είναι πολίτες) αυτοί που (από όλα τα πολιτικά δικαιώματα) έχουν μόνο το δικαίωμα να εμφανίζονται στο δικαστήριο και ως εναγόμενοι και ως ενάγοντες (γιατί το δικαίωμα αυτό το έχουν και όσοι μοιράζονται (έναν τόπο) χάρη σε ειδικές συμφωνίες)· … Με την ακριβέστερη σημασία της λέξης με τίποτε άλλο δεν ορίζεται τόσο ο πολίτης παρά με τη συμμετοχή του στις δικαστικές λειτουργίες και στα αξιώματα. … Τι είναι λοιπόν ο πολίτης, από αυτά γίνεται φανερό· σε όποιον δηλαδή υπάρχει η δυνατότητα να μετέχει στην πολιτική και δικαστική εξουσία λέμε ότι είναι πια πολίτης της συγκεκριμένης πόλης και πόλη από την άλλη είναι, για να το πούμε γενικά, το σύνολο από τέτοια άτομα, που είναι αρκετό για την εξασφάλιση της αυτάρκειας στη ζωή τους.

Αριστοτέλους, Πολιτικά, Γ1, 3-4/6/12
http://latistor.blogspot.com/2013/10/blog-post_2743.html#ixzz3lqDiECYB

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι τα σύγχρονα κράτη δεν κατοικούνται από πολίτες αλλά από μέτοικους και δούλους, αφού πολιτικά δικαιώματα έχει μόνον μια μικρή ολιγαρχία. Απλώς οι μέτοικοι και δούλοι, έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν μέρος της ολιγαρχίας (τους πολιτικούς) ενώ μέρος αυτής (οι δικαστικοί) είναι ισόβιοι όπως οι μονάρχες.

Σύμφωνα με τις θέσεις του κινήματός μας, η διαχείριση της Πολιτείας πρέπει να γίνεται από το πλήθος των πολιτών της και όχι από μια μειοψηφία που υφαρπάζει τα πολιτικά μας δικαιώματα δια της ψήφου. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από τα Πολιτικά του Αριστοτέλη, στο οποίο τίθεται το ερώτημα:

Πρέπει το πλήθος των πολιτών να ασκεί την πολιτική εξουσία;

«Η άποψη ότι την εξουσία στην πόλη πρέπει μάλλον να την ασκεί το πλήθος παρά οι άριστοι που είναι λίγοι, νομίζω ότι μπορεί να συζητηθεί —με το νόημα ότι είναι μια άποψη που παρουσιάζει, βέβαια, κάποιες δυσκολίες, που περιέχει όμως ίσως και κάποια αλήθεια. Για το πλήθος μπορεί κανείς να πει τούτο: το κάθε επιμέρους άτομο μπορεί να μην είναι τίποτε το αξιόλογο, ενωμένοι όμως όλοι μαζί είναι ενδεχόμενο να είναι, όχι σαν άτομα αλλά σαν σύνολο, καλύτεροι από εκείνους —όπως ακριβώς τα δείπνα που γίνονται με τη συνεισφορά πολλών είναι καλύτερα από εκείνα που γίνονται με έξοδα ενός μόνο ανθρώπου. Πολλοί καθώς είναι, ο καθένας διαθέτει ένα μόριο αρετής και φρόνησης, και έτσι, ενωμένοι οι πολλοί γίνονται, κατά κάποιο τρόπο, ένας άνθρωπος με πολλά πόδια, με πολλά χέρια και με πολλές αισθήσεις —και με ανάλογη, βέβαια, αρετή και εξυπνάδα. Γι’ αυτό και οι πολλοί είναι σε θέση να κρίνουν καλύτερα τα έργα της μουσικής και των ποιητών: ο ένας κρίνει ένα μέρος, ο άλλος ένα άλλο, και όλοι μαζί το σύνολο….»

Αριστοτέλους, Πολιτικά, Γ 11, 1-4
http://latistor.blogspot.com/2013/10/blog-post_2743.html#ixzz3lqELHhIK

Ένα από τα ωραιότερα φιλοσοφικά κείμενα της ιστορίας, που παρουσιάζει τη δύναμη του κοινωνικού συνόλου, που αν οργανωθεί πολιτικά, λειτουργεί ως αδιάσπαστο σώμα.

Σύμφωνα λοιπόν με τις θέσεις του κινήματός μας, οι πολίτες που σήμερα αντιμετωπίζονται ως μέτοικοι και δούλοι, πρέπει να διεκδικήσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα, δια της οργάνωσής τους σε ένα ενιαίο πολιτικό σώμα, και όχι δια της οργάνωσης σε πολιτικά κόμματα, που ως γνωστό λειτουργούν διασπαστικά αποσυνθέτοντας τον κοινωνικό ιστό προς όφελος των εκμεταλλευτών του.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΩΣ ΚΙΝΗΜΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Ο λόγος που σήμερα οι πολίτες είναι ανοργάνωτοι, οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι αγνοούν τον εαυτό τους, τη δύναμή τους και καθ’ επέκταση τα δικαιώματά τους. Ευτυχώς στις μέρες μας, τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν αναγνωριστεί από τα περισσότερα κράτη, και έχουν διατυπωθεί σε νομοθετικές διατάξεις που τα κράτη υποχρεούνται να τηρούν. Δεν μένει λοιπόν παρά να γνωρίσουμε τα δικαιώματά μας και να τα ενεργοποιήσουμε. Όταν αυτό γίνει συλλογικά, η ολιγαρχία της εξουσίας που τα παραβιάζει σκοπίμως, θα δυσκολευτεί να συνεχίσει την παραβίαση, πρώτον διότι πλέον δεν θα το επιτρέπουμε και δεύτερον διότι η παραβίαση των δικαιωμάτων μας είναι πράξη παράνομη.

Η προστασία των δικαιωμάτων μας προβλέπεται από πολλές διεθνείς συμβάσεις, όπως η διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, το Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), ο Χάρτης των θεμελιωδών Δικαιωμάτων κ.α. Επίσης προβλέπεται από το ελληνικό Σύνταγμα και από πολλούς οργανισμούς, όπως ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, Η Ελληνική Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), το ελληνικό δικαστικό σύστημα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κ.α. Παρ’ αυτά η ισχύς των δικαιωμάτων μας έχει απενεργοποιηθεί, κυρίως διότι οι πολίτες παραμένουν ανενεργοί και δεν διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Επομένως η ουσιαστική προστασία των δικαιωμάτων μας είναι δυνατή, μέσα από ένα κίνημα ενημέρωσης και διεκδίκησης, από ένα κίνημα πολιτών εστιασμένο στην ελευθερία.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΩΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η διεκδίκηση της ελευθερίας μας θα είναι αποτελεσματική, αν θεμελιωθεί σε μια εργασία για την εσωτερική μας απελευθέρωση, από ιδεοληψίες και προκαταλήψεις που εμφύτευσαν μέσα μας οι εκμεταλλευτές μας. Διότι η εκμετάλλευση ανθρώπων από άνθρωπο, ευδοκιμεί υπό την προϋπόθεση ότι οι εκμεταλλευόμενοι έχουν αποδεχθεί αυτό το γεγονός, είτε μοιρολατρικά, είτε από αδυναμία, είτε από φόβο, είτε από ιδεοληψίες και προκαταλήψεις δια των οποίων το γεγονός αυτό θεωρείται φυσιολογικό.

Για πολλούς για παράδειγμα, θεωρείται φυσιολογικό να λειτουργούν ως «δούλοι Θεού». Υπό την επήρεια αυτής της ιδεοληψίας, θεωρούν φυσιολογικό να λειτουργούν και ως δούλοι των «αντιπροσώπων του Θεού», ευρύτερα των «αντιπροσώπων» και των ειδημόνων, και γενικά ως «δούλοι» κάποιου. Η ιδεοληψία αυτή, θρησκευτική κατά βάση, σπέρνει στο εσωτερικό των πολιτών τον ιό της θυματοποίησης, μολύνει τη σκέψη, με αποτέλεσμα οι μολυσμένοι να αισθάνονται κατώτεροι κάποιων, να βλέπουν κάποιους ως ανώτερους, να αισθάνονται ανίσχυροι να ορίσουν τη ζωή τους, να ελπίζουν σε κάποιους «σωτήρες», επαφίοντας τη ζωή τους σε αυτούς.

Παρομοίως, το εκπαιδευτικό σύστημα, καλλιεργεί την ιδεοληψία της «αυθεντίας» και του «ειδήμονα», που πάντα γνωρίζει περισσότερα από τον κοινό νου, και για το λόγο αυτόν ο κοινός νους θα πρέπει να υιοθετεί τις σκέψεις και προτάσεις εκείνου. Δια της παιδαγωγικής οδού, εμφυτεύεται και πάλι στο εσωτερικό των πολιτών ο ιός της θυματοποίησης, μολύνει τη σκέψη, με αποτέλεσμα οι μολυσμένοι να αισθάνονται κατώτεροι κάποιων, να βλέπουν κάποιους ως ανώτερους, αν αισθάνονται ανίσχυροι να ορίσουν τη ζωή τους, να ελπίζουν ότι κάποιοι ειδήμονες θα λύσουν τα προβλήματά τους, (προβλήματα υγείας, οικονομικά, πολιτικά), επαφίοντας σε αυτούς τη ζωή τους.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, οι πολίτες παραιτούνται από τα πολιτικά τους δικαιώματα, θεωρώντας εκ προκαταλήψεως πως κάποιοι άλλοι μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα τη διακυβέρνηση της χώρας. Η προκατάληψη αυτή συνεχίζει να ισχύει ακόμη και όταν είναι πασίδηλο εκ των γεγονότων ότι οι «ειδήμονες» και «σωτήρες» οδηγούν τη χώρα στον όλεθρο.

Κατά συνέπεια, η πολιτική απελευθέρωση από τους δυνάστες μας, προϋποθέτει μία εσωτερική απελευθέρωση, που ως διαδικασία είναι κατά βάση φιλοσοφική.

Άρθρο του Ιωάννη Αλκαίου
Πηγή: Facebook – Πλατφόρμα Συγκρότησης Δημοκρατίας

Η κοινωνία μας πνίγεται από τον αντιασφαλιστικό βρόγχο και την ισλαμιστική λαθροπλημμυρίδα. Οι διαδηλώσεις έχουν βραχυκυκλώσει την ημιθανή Οικονομία μας, το κράτος ακόμη και με τον στρατό αδυνατεί να διαχειριστεί την λαθρομεταναστευτική απόβαση και τα Κόμματα αλληλοϋβρίζονται ανίκανα για όποιες λύσεις. Φυσικό επακόλουθο άλλωστε, αφού τα ίδια αυτά τα Κόμματα μας οδήγησαν στην σημερινή πρωτόγνωρη άβυσσο της «μεταπολίτευσης». Από την Ειδομένη στην Κω και από τον Έβρο στα Τέμπη, η Ελλάδα σφαδάζει και σπαράσσεται ως επιληπτική. Έλαχε ο Τσίπρας της Αριστεράς να είναι ο θανατηφόρος κόκκος;

Ας αντιδράσουμε, νηφάλια και αποφασιστικά: 1) Ο «Καλλικράτης» παρέχει στις τοπικές κοινωνίες δυνατότητα να διενεργήσουν δημοψήφισμα με συλλογή υπογραφών του 1/3 των εκλογέων ή των 2/3 του δημοτικού συμβουλίου και, 2) μπορεί να εισαχθεί πρόταση πανελληνίου δημοψηφίσματος στην Βουλή με πρόταση των 2/5 του συνόλου των βουλευτών (ήτοι 120 στον αριθμό) είτε για την αποδοχή των «hot spots» είτε για την μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού καθεστώτος.

Οι προτάσεις για διενέργεια δημοψηφισμάτων, μπορούν να εκτονώσουν τις συγκρούσεις και να αποφευχθούν τα τραγικά χειρότερα, μπορούν να εκφράσουν την λαϊκή βούληση και συνευθύνη, μπορούν να δώσουν διαπραγματευτική ευελιξία και αξιοπιστία στην κυβέρνηση, μπορούν να κάνουν χρήσιμα τα Κόμματα και αυθεντικούς τους συνδικαλιστές. Τα δημοψηφίσματα μπορούν να είναι η πολιτική απάντηση στην πολιτειακή κρίση και απαξίωση, μπορούν να γίνουν εφαλτήρια αναγέννησης της Πολιτικής στην πατρίδα μας, μπορούν να μας ενώσουν πέραν και υπεράνω παρατάξεων και ιδεολογιών.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει εμείς οι πολίτες, να κυβερνήσουμε την χώρα μας. Ήρθε η ώρα να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν για να περισωθούμε. Δεν υπάρχει κανείς άλλος.

Η αδιέξοδη πολιτική και οικονομική κρίση στο εσωτερικό μας και η πολεμική κατάσταση δίπλα μας στην ανατολική Μεσόγειο με τον νεo-οθωμανικό τουρκικό επεκτατισμό και τον φρικώδη διεστραμμένο ισλαμοφασισμό, μας υποχρεώνουν σε κατεπείγουσα εγρήγορση.

Άρθρο του Νίκου Καραβαζάκη
Πηγή: vimasaronikou.wordpress.com

Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία ΕΔΩ!

Και τώρα που ξύσαμε το βαρέλι της ελπίδας ψάχνουμε να βρούμε ποιος μπορεί να σώσει τούτη την μαγική χώρα. Μα ο πάτος του πολιτικού βαρελιού είναι πλέον άδειος.

Σε κάποιες γωνιές κατάλοιπα πολιτικών «μεταναστών» προσπαθούν να σχηματίσουν την εικόνα μιας αξιόπιστης λύσης μεταναστεύοντας απ’ το ένα κόμμα στο άλλο. Αριστερά, δεξιά δεν έχει σημασία. Ανθρωπάρια που ονειρεύονται την «βολευτική» αποζημίωση, ανεπάγγελτοι, άεργοι , παράσιτα κάθε λογής.

Που βρίσκεται όμως η λύση;

Κοίτα τον καθρέφτη, ίσωσε το κορμί! Η λύση είναι μπροστά σου! Εγώ και εσύ είμαστε η λύση. Η φωνή μας, ή αποφασιστικότητά μας. Πάρε ένα βιβλίο και διάβασε: άρχισε από τον Όμηρο και σταμάτα στον Καποδίστρια. Μάθε από τα σωστά και από τα λάθη. Οπλίσου με γνώση, βγες στον δρόμο και απάντησε στους πολιτικούς λαοπλάνους που λυμαίνονται ή ορέγονται την εξουσία.

Μετάδωσε την γνώση σου και την πύρινη αποφασιστικότητά σου σε άλλες και άλλους.

Εμείς είμαστε η μόνη αξιόπιστη λύση!! Εμείς ο λαός!!!

του Ίωνα Πολιάδη

Τους άξονες της μεταρρύθμισης στις σχέσεις κράτους και Τοπικής Αυτοδιοίκησης παρουσίασε ο υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Κουρουμπλής στο 1ο Φόρουμ Αυτοδιοίκησης και Επιχειρηματικότητας που διοργάνωσε η Πανελλήνια Ένωση Γενικών Γραμματέων Τοπικής Αυτοδιοίκησης “Κλεισθένης”.

Ο Δημοβουλευτής και Υπουργός κ. Κουρουμπλής με τη σταθερή υποστήριξη της επί τριετία γραμματέως του Δημοβουλίου Πολιτών κ. Ιωάννας Σκόνδρα και άλλων Δημοβουλευτών προγραμματίζει και υλοποιεί βασικά Ψηφίσματα του Δημοβουλίου, αποδεικνύοντας ότι τίποτε δεν πάει χαμένο από τις συλλογικές μας προσπάθειες, ακόμη κι αν κρύβεται κάτω από τη μνημονιακή λαίλαπα !

Κατά την τοποθέτησή του ο κ. Κουρουμπλής κάλεσε τα κόμματα και τα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης σε διάλογο και συνεργασία για την επίλυση προβλημάτων και βελτίωση σημείων των μέχρι σήμερα μεταρρυθμίσεων και αλλαγών. Υπογράμμισε δε, ότι το υπουργείο επεξεργάζεται σχετικό σχέδιο με τριετή ορίζοντα τα 8 κύρια χαρακτηριστικά του οποίου είναι τα εξής: 

1. Ευέλικτη και πολυεπίπεδη διακυβέρνηση με σαφείς όρους που θα προσδιορίζουν τις αρμοδιότητες προκειμένου να αποφευχθούν συγχύσεις και αλληλοεπικαλύψεις με στόχο την πραγματική απελευθέρωση δυνάμεων αποκέντρωσης.
2. Διατομεακός-Διϋπουργικός συντονισμός. Συμμετοχή αναπτυξιακών υπουργείων στο σχεδιασμό αποκέντρωσης, κάτι που μέχρι σήμερα δεν γινόταν.
3. Σταδιακή αποκατάσταση των ΚΑΠ (Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι), με κύριο σκοπό την ουσιαστική συμβολή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην ανάπτυξη μέσω της διαχείρισης κονδυλίων από αυτήν.
4. Ισόρροπη ανάπτυξη σε όλη την Επικράτεια. “Σήμερα, π.χ., υπάρχουν 80 Δήμοι που είναι ζήτημα αν διαθέτουν 5 στελέχη στο δυναμικό τους. Πρόκειται για τους λεγόμενους αδύναμους Δήμους με τεράστια ελλείμματα σε προσωπικό και δομές. Κάτι, που μόνο την ισότητα και την ισοπολιτεία δεν προάγει. Είναι ανάγκη να τους δώσουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουν κι αυτοί κοινωνικές δομές και να ενθαρρύνουμε τους δήμους που ήδη διαθέτουν, να τις αναβαθμίσουν και να τις επεκτείνουν. Κινούμαστε, ήδη, προς την κατεύθυνση να δώσουμε σε όλους την δυνατότητα πρόσβασης στα ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά προγράμματα και σε αυτά των δημοσίων επενδύσεων”, τόνισε.
5. Αρτιότερη οργάνωση των δήμων και ενθάρρυνσή τους να ιεραρχήσουν οι ίδιοι τις προτεραιότητές τους, να εκπονήσουν ή να βελτιώσουν τον σχεδιασμό τους ώστε να πετύχουν την καλύτερη δυνατή λειτουργία τους.
6. Επιμόρφωση του πολιτικού και διοικητικού προσωπικού.
7. Κρατικός και εσωτερικός έλεγχος ώστε να προαχθεί η αίσθηση του καθήκοντος της λογοδοσίας και κατ’ επέκταση του κοινωνικού ελέγχου που θα δίνει τη δυνατότητα πιο αμεσοδημοκρατικής λειτουργίας και δυνατότητας συμμετοχής του πολίτη στα κοινά.
8. Κωδικοποίηση της νομοθεσίας.

Φίλοι μας, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Κάθε τι που υφιστάμεθα ως άτομα, προέρχεται από την πολιτική βούληση των πολιτικών μας, που μέσα από τους θεσμούς του πολιτικού συστήματος, μετατρέπεται σε νόμους και στη συνέχεια εκτελείται με όργανο την κρατική βία (δικαιοσύνη, αστυνομία, δημόσια διοίκηση). Αυτό είναι όλο το παιχνίδι.

Το κρίσιμο ζήτημα όμως είναι, το ποιος προκαλεί, κατευθύνει και ελέγχει την όποια πολιτική βούληση; Οι δισεκατομμυριούχοι και πολυεκατομμυριούχοι ολιγάρχες ή εμείς οι οικονομικά αδύναμοι πολίτες;

Επειδή η απάντηση είναι αυτονόητη, εκείνο που πρέπει να κάνουμε εμείς οι Έλληνες, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, είναι να αλλάξουμε τους αντιπροσωπευτικούς πολιτικούς θεσμούς, ώστε να πάρουμε εμείς στα χέρια μας τη δυνατότητα πρόκλησης και κατεύθυνσης της πολιτικής βούλησης στη χώρα μας.

Αυτό δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Στην πραγματικότητα θα είναι μια τεράστια σύγκρουση παγκόσμιας εμβέλειας του ελληνισμού με τον παλιό κόσμο και ειδικά με την παγκόσμια ελίτ, που δεν θέλει ούτε να ακούσει για τέτοιες εξελίξεις στα πολιτικά συστήματα, τα οποία τώρα ελέγχει απόλυτα. Όπως φυσικά ελέγχει απόλυτα και το δικό μας.

Ποιος όμως από εμάς θεωρεί ότι είναι έτοιμος γι’ αυτό;;; Ποιος πιστεύει ότι είναι έτοιμος να γράψει τη νέα ιστορία του ελληνισμού;;;

Άρθρο του Πέτρου Χασάπη
Πηγή: greeknation.blogspot.gr

Και όμως! Ελάχιστοι το γνωρίζουν! Φέτος, συμπληρώνονται 670 χρόνια από την πρωτοφανή επανάσταση των ‘Ζηλωτών’ στη Θεσσαλονίκη και την ανακήρυξη της Δημοκρατίας της Θεσσαλονίκης!

Κάποιοι την χαρακτήρισαν και ως «κομμούνα της Θεσσαλονίκης», αλλά νομίζω πως δεν είναι σωστή μιά τέτοια θεώρηση! Δεν ήταν ‘κομμούνα’. Δήμευσε τις περιουσίες των πολύ πλουσίων γιά να τις μοιράσει στους άκληρους, αλλά δεν εγκατέστησε κάποιο κομμουνιστικού τύπου σύστημα!
Σε κάθε περίπτωση, η επανάσταση των Ζηλωτών ήταν χωρίς ιστορικό προηγούμενο! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή!

1342 μ.Χ.: Οι Τούρκοι έχουν ολοκληρώσει την κατάκτηση της Βιθυνίας και της Μ.Ασίας από τους Βυζαντινούς και ήδη έχουν αρχίσει τις επιδρομές στη Θράκη, ενώ ο Σέρβος Στέφανος Δουσάν συνέχιζε την επεκτατική πολιτική των προκατόχων του και κατέλαβε την Έδεσσα, και σχεδίαζε να καταλάβει και την Θεσσαλία!

Και οι δικοί μας;
Τα γνωστά! Η Αυτοκρατορία μας βούλιαζε, οι εχθροί αλώνιζαν και εμείς αλληλοεξωντονόμασταν. Εμφύλιοι πόλεμοι, ο πρώτος (1321-1328), μεταξύ του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β´ Παλαιολόγου και του εγγονού του, Ανδρόνικου Γ´ (που φαίνεται να είχε και την υποστήριξη των λαϊκών στρωμάτων, υποσχόμενος μείωση της βαριάς φορολογίας), και ο δεύτερος εμφύλιος (1341-1347+), μεταξύ των υποστηρικτών του Ιωάννη Ε’ (του ανήλικου υιού του Ανδρόνικου Γ´), και του πανίσχυρου Ιωάννη Καντακουζηνού (που θεωρείτο ‘αντιβασιλέας’ και ‘σφετεριστής’ του θρόνου) και που είχε κέντρο της εξουσίας του το Διδυμότειχο.

Αυτό το χάος και οι συνεχείς πόλεμοι επέτειναν τη φτώχια και την λαϊκή δυσφορία απέναντι στους πλούσιους. Ο διανοούμενος Αλέξανδρος Μακρεμβολίτης το 1343 έγραφε στην Κωνσταντινούπολη, πως «αν μπορούσαν οι πλούσιοι θα άρπαζαν και τον ήλιο και θα στερούσαν από τους φτωχούς την απόλαυσή του»! («χάρις δε θεώ, ότι και τον ήλιον εί κατασχείν ηδυνήθητε, ουδέ της τούτου άν ημάς ηξιώσατε απολαύσεως.»)

Οι αντιπαραθέσεις είχαν επεκταθεί και στις θρησκευτικές δοξασίες!
Ενωτικοί και Ανθενωτικοί, αυτοί δηλαδή που πίστευαν πως μιά επανένωση της Ορθόδοξης και της Καθολικής εξουσίας (με πρωτοκαθεδρία των Καθολικών), θα έδινε ισχυρότερο κίνητρο στους δυτικούς να στηρίξουν το Βυζάντιο απέναντι στην επέλαση των Τούρκων, και σε αυτούς που πίστευαν πως κάτι τέτοιο θα ήταν προδοσία κατά της Ορθοδοξίας.

Αλλά οι αντιπαραθέσεις δεν σταματούν εδώ.
Έχουμε και την αντιπαλότητα μεταξύ Ησυχαστών και Ζηλωτών.
Απ´ τη μία οι Ησυχαστές, γενικά πιο κοντά στους ευγενείς (τον Ιω. Καντακουζηνό), που πίστευαν πως με το πηγούνι κολλημένο στο στέρνο, βλέποντας τον ομφαλό και προσευχόμενοι ασταμάτητα, αυτό από μόνο του αρκούσε για να δούνε το ‘άκτιστον’ Θείον φως! Να αντικρύσουν τον ίδιο τον Θεό! Οι Ησυχαστές δεν έδειχναν να ενδιαφέρονται για κοινωνικές ανατροπές.

Απ´ την άλλη, οι ‘Ζηλωτές’, που εξέφραζαν το ‘δήμο’, τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα και τους πολυπληθείς πρόσφυγες, με ηγέτη τον άρχοντα Μιχαήλ Παλαιολόγο και μετά (όταν δολοφονήθηκε ο Μιχαήλ) τον Ανδρέα Παλαιολόγο. Βάση της δύναμής τους ήταν η οργανωμένη συντεχνία των ‘Παραθαλασσίων’, δηλαδή των ναυτικών. {Ακριβώς όπως και στην αρχαία Αθήνα, οι ‘Παράλιοι’, δηλ. η τάξη των ναυτικών, ήταν πρωτοπόροι στη διεύρυνση της Δημοκρατίας!}

Το 1343, οι Ζηλωτές επαναστάτησαν, κυρίευσαν την ακρόπολη της Θεσσαλονίκης, φόνευσαν πολλούς ευγενείς και εγκατέστησαν το δικό τους ιδιότυπο καθεστώς! Δήμευσαν τις περιουσίες των πλουσίων, ίσως και της εκκλησίας (αν και είναι πιθανό, οι χωρικοί που καλλιεργούσαν κτήματα των Μονών, απλά να τα καλλιεργούσαν πλέον χωρίς να αποδίδουν νοίκι στις Μονές ή φόρο, ή και άλλοι χωρικοί να εγκαταστάθηκαν σε αυτά χωρίς να πληρώνουν κάποιο νοίκι ή τέλος), επεδίωξαν διοικητική αυτονομία (κάτι που μάλλον οδήγησε σε κάποια απομόνωση το καθεστώς), ενώ φαίνεται πως ασκούσαν κάποιου είδους δημοκρατική/συλλογική διοίκηση.

(Γράφω ‘φαίνεται’ γιατί δεν είναι σαφείς και απόλυτα αξιόπιστες οι πηγές)

Αλλά η φθορά και η παρακμή δεν άργησαν. Διώξεις αντιπάλων, απομόνωση, αυθαιρεσίες, κακοδιαχείριση, πολυφωνία, οι συνεχείς πόλεμοι στην ενδοχώρα με την επακόλουθη φτώχεια, η αντίδραση των πλουσιοτέρων και της μεσαίας τάξης που εθίγετο από το κανονιστικό και διοικητικό αλαλούμ, είχαν προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια, είχαν αποδυναμώσει τους Ζηλωτές και έδωσαν την ευκαιρία, το 1349, στο νέο αυτοκρατορικό διοικητή, τον Θεόδωρο Μετοχίτη, σε σύμπραξη μάλιστα με τους ναυτικούς, τους πρώην συμμάχους των Ζηλωτών, να ανατρέψει το καθεστώς. Ακολούθησαν φυσικά, φυλακίσεις, διώξεις και εξορίες των Ζηλωτών και των συνοδοιπόρων τους!

Είναι η πρώτη φορά που στο Βυζάντιο και ίσως σε όλη την μεσαιωνική Δύση, που εγκαθιδρύθηκε τέτοιο επαναστατικό, αλλά κάπως συλλογικό και ‘δημοκρατικό’ καθεστώς. (Κάτι παραπλήσιο είχε πάει να γίνει στην Γένουα=Τζένοβα, λίγα χρόνια πιο πριν, αλλά σε πολύ μικρότερη έκταση.)

Αξίζει, οι λόγιοί μας να το μελετήσουν εκτενέστερα. Ίσως και με κάποιο διεθνές συμπόσιο στην Συμπρωτεύουσα!

του Πέτρου Δούκα
Πηγή: www.newsit.gr

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Οδεύοντας προς έναν τεχνολογικό μεσαίωνα
«Κάτι άλλο πρέπει να αντικαταστήσει τις κυβερνήσεις και η ιδιωτική εξουσία μου φαίνεται ότι είναι η κατάλληλη οντότητα για να το κάνει». [David Rockfeller, Συνέντευξη στο περιοδικό Newsweek τον Φεβρουάριο του 1999]. Πριν από 7 χρόνια, τον Ιούνιο του 2000, μια ομάδα ερευνητών από όλο τον κόσμο που «αισθάνονταν ότι κάτι δεν πάει καλά» με την παγκοσμιοποίηση -και αφού είχαν ήδη προηγηθεί τα γεγονότα του Σηάτλ τον Δεκέμβριο του 1999, που ήταν η πρώτη αντίδραση- επικοινώνησαν μέσω του Ιντερνέτ και συναίνεσαν στο να βρουν αυτό που ουσιαστικά διάβρωνε το πλανήτη μας.

Άρχισαν να ανταλλάσσουν τις απόψεις τους και τις έρευνες τους προκειμένου να αποκτήσουν μια σφαιρική αντίληψη.

Η ομάδα αυτή ήταν εξ’ αρχής αντι-ιεραρχική και δημοκρατική, χαλαρά οργανωμένη και συντονισμένη, έτσι ώστε να μην μπορεί να χειραγωγηθεί ή να υπονομευθεί. Τα μέλη της, από όλο τον κόσμο, προήρχοντο από κάθε κοινωνικό τομέα και σε κανέναν τους δεν μπορούσε να μπει συγκεκριμένη πολιτική «ταμπέλλα». Η ομάδα κατέληξε τελικά στο ότι τα παγκόσμια «αρπακτικά» και οι «βαμπίρ» υπερεθνικοί μηχανισμοί μάς πηγαίνουν «σηκωτούς» προς έναν τεχνολογικό Μεσαίωνα, όπως είχαν προβλέψει ορισμένοι φιλόσοφοι από την δεκαετία του ’60. Κοινοποίησαν τα συμπεράσματα τους σε επιλεγμένους ερευνητές και συγγραφείς διεθνώς με την προτροπή να χρησιμοποιήσουν το υλικό αυτό για να ενημερώσουν το ευρύ κοινό όπως αυτοί νομίζουν.

Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτά τα συμπεράσματα, ο πολιτισμός μας, αφού πέρασε από τέσσερις διαδοχικές εποχές που χάραξαν τέσσερις μορφές πολιτικής εξουσίας (η εποχή των φυλών / Η εποχή των αυτοκρατοριών και των βασιλείων / Η εποχή των εθνών-κρατών / Η εποχή του ύστερου καπιταλισμού), κατευθύνεται προς έναν τεχνολογικό Μεσαίωνα. Η εξουσία δεν είναι πλέον ούτε αντιπροσωπευτική ούτε αιρετή, και δεν είναι γεωγραφικά περιορισμένη (σε αντίθεση με τις φυλές, τα βασίλεια ή τα έθνη-κράτη). Είναι παγκόσμια, πλανητική. Δεν υπάρχει συνεπώς ούτε εναλλακτική ούτε διαφυγή. Συνιστά ένα νέο επίπεδο οργάνωσης του πολιτισμού, ένα είδος υπερ-οργανισμού.

Ασκείται απευθείας από εκείνους που ελέγχουν το οικονομικό σύστημα και την παράγωγη των αγαθών. Εργαλεία της εξουσίας αυτής είναι ο έλεγχος της τεχνολογίας, της ενέργειας, του χρήματος και της πληροφορίας. Όπως κάθε νέα εξουσία, εγκαθιδρύεται αντικαθιστώντας την παλαιότερη, που υποχρεωτικά εξαφανίζεται. Οι ιδιωτικοί πολυεθνικοί οργανισμοί αποκτούν προοδευτικά όλα τα χαρακτηριστικά της κρατικής εξουσίας: δίκτυα επικοινωνιών, δορυφόρους, υπηρεσίες πληροφοριών, φακέλωμα των πολιτών, δικαστικούς θεσμούς (με βάση τις υπερεθνικές συμφωνίες, σύμφωνα με τις οποίες μια πολυεθνική μπορεί να σύρει ένα κράτος σε ειδικό διεθνές δικαστήριο!).
Το επόμενο στάδιο -και το τελικό- για τους πολυεθνικούς αυτούς οργανισμούς θα είναι να αποκτήσουν την στρατιωτική και αστυνομική δύναμη που αντιστοιχεί στην νέα τους εξουσία, δημιουργώντας τις δικές τους ένοπλες δυνάμεις, γιατί ο εθνικός στρατός και η αστυνομία δεν εγγυώνται τα συμφέροντα τους παγκοσμίως.

Θα ενισχυθεί η προπαγάνδα για μια υπερ-φιλελεύθερη οικονομία και η προβολή των ιδιωτικών στρατών ως τρόπου μείωσης των δαπανών διατήρησης εθνικού στρατού με ταυτόχρονη βελτίωση της αποτελεσματικότητας του. (Στάδιο υλοποίησης: προχωρημένο).
Οι στρατοί καλούνται να γίνουν ιδιωτικές επιχειρήσεις, που θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στα κράτη κατόπιν συμβολαίου, όπως και σε κάθε ιδιώτη που θα μπορεί να πληρώσει για τις υπηρεσίες τους. Αλλά στο τελικό στάδιο του σχεδίου, αυτοί οι ιδιωτικοί στρατοί θα υπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων πολυεθνικών και θα επιτίθενται στα κράτη που δεν θα υποτάσσονται στους οικονομικούς κανόνες της Νέας Τάξης.

Οι ιδιωτικοί στρατοί υπάρχουν ήδη στις ΗΠΑ. Πρόκειται για τις εταιρείες DynCorp, CACI και MPRI, πρότυπα των μελλοντικών ιδιωτικών στρατών. Η DynCrop έχει παρέμβει σε πολλές περιοχές για λογαριασμό των ΗΠΑ (Νότιο Αμερική, Σουδάν, Κουβέιτ, Ινδονησία, Κοσσυφοπέδιο, Ιράκ κλπ). Στα τέ λη του 2002, η DynCorp εξαγοράσθηκε από την Computer Sciences Corporation, μια από τις σημαντικότερες αμερικανικές εταιρείες πληροφορικής. Τον Μάιο του 2004, οι DynCorp και MPRI ενεπλάκησαν στον βασανισμό Ιρακινών κρατουμένων. Οι ιδιωτικοί στρατοί (που αποκαλούνται «υπεργολάβοι» από το Πεντάγωνο) αντιπροσωπεύουν ήδη το 10% των ένστολων Αμερικανών που έχουν αποσταλεί στο Ιράκ.

Τα Παγκόσμια Αφεντικά προέρχονται όλοι σχεδόν από την ίδια μήτρα, το ίδιο κοινωνικό περιβάλλον, τις ίδιες Λέσχες…. Γνωρίζονται μεταξύ τους, συναντιούνται μυστικά, μοιράζονται τις ίδιες απόψεις και τα ίδια συμφέροντα.
Έχουν συνεπώς το ίδιο σχέδιο για το πώς πρέπει να είναι ο ιδανικός γι′ αυτούς κόσμος του μέλλοντος.

Όπως είναι φυσικό, συμφωνούν σε μια στρατηγική και συντονίζουν συνωμοτικά την δράση τους, προωθώντας τις κατάλληλες οικονομικές καταστάσεις γι′ αυτούς.
Ανακεφαλαιώνουμε:

• Αποδυνάμωση των κρατών και την πολιτικής δύναμης. Πολιτική απορρύθμιση. Ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών.
• Πλήρης αποδέσμευση της οικονομίας από τα κράτη, ακόμα και των τομέων της παιδείας, της έρευνας και αργότερα της αστυνομίας και του στρατού, που προορίζονται να γίνουν σώματα ελεγχόμενα από τις ιδιωτικές υπηρεσίες.
• Υπερχρέωση των κρατών λόγω μίζας και διαφθοράς, άχρηστων δημοσίων έργων, επιδοτήσεων σε ιδιωτικές επιχειρήσεις χωρίς αντισταθμιστικά οφέλη ή λόγω μεγάλων αμυντικών δαπανών. Μόλις συγκεντρωθεί ένα βουνό χρεών, οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται σε ιδιωτικοποιήσεις και στο ξεχαρβάλωμα των δημόσιων υπηρεσιών με το παραμύθι του οικονομικού φιλελευθερισμού. Όσο περισσότερο μια κυβέρνηση βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Επικυρίαρχων, τόσο αυξάνεται το χρέος της χώρας της.
• Προσωρινή απασχόληση των εργαζομένων και διατήρηση υψηλού ποσοστού ανεργίας, που προκαλείται από τις μετεγκαταστάσεις των επιχειρήσεων και την παγκοσμιοποίηση της αγοράς εργασίας. Είναι τόση η οικονομική πίεση των μισθωτών, που είναι πλέον έτοιμοι να δεχθούν οποιονδήποτε μισθό ή οποιεσδήποτε συνθήκες εργασίας προκειμένου να δουλέψουν κάπου.

• Μείωση των παροχών κοινωνικής προνοίας, για να υποχρεωθεί ο άνεργος να δεχθεί οποιαδήποτε δουλειά με οποιουσδήποτε όρους. Οι υψηλές παροχές κοινωνικής προνοίας του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού κοι νωνικού κράτους και ο δυνατός συνδικαλισμός δεν άφηναν την ανεργία να πιέζει την αγορά εργασίας.
• Αποτροπή διεκδικήσεων για άνοδο των μισθών στον Τρίτο Κόσμο, διατηρώντας έτσι τα εκεί ολοκληρωτικά και διεφθαρμένα καθεστώτα. Αν οι εργαζόμενοι του Τρίτου Κόσμου αμοίβοντο καλύτερα, αυτό θα ανέτρεπε πάραυτα την αρχή των μετεγκαταστάσεων και της πίεσης που ασκείται στην αγορά εργασίας και την κοινωνία της Δύσης. Αυτή συνεπώς είναι η απαραίτητη στρατηγική της ασφαλιστικής δικλείδας που πρέπει να διατηρηθεί πάση θυσία από τους Επικυρίαρχους. Η περιβόητη «ασιατική κρίση» του 1998 προκλήθηκε ακριβώς για να διατηρήσει αυτή την ασφαλιστική δικλείδα.
• Το χρήμα είναι σήμερα ουσιαστικά ει κονικό. Η πραγματικότητα του είναι ένας συνδυασμός των ψηφίων Ο και 1 μέσα στους υπολογιστές των Τραπεζών. Το μεγαλύτερο μέρος του παγκοσμίου εμπορίου πραγματοποιείται χωρίς χαρτονομίσματα και μόνο το 10% των καθημερινών οικονομικών συναλλαγών αντιστοιχούν σε οικονομικές δοσοληψίες στον «πραγματικό κόσμο».
• Οι ίδιες οι χρηματοπιστωτικές αγορές (κεφαλαιαγορές) συνιστούν ένα σύστημα δημιουργίας εικονικού χρήματος, με κέρδος που δεν βασίζεται στην δημιουργία πραγματικού πλούτου. Χάρη στο παιγνίδι των κεφαλαιαγορών (που επιτρέπουν την μετατροπή των διακυμάνσεων των χρηματιστηριακών αξιών σε κέρδη), οι «ενημερωμένοι» επενδυτές μπορούν να γίνουν πλουσιότεροι με μια απλή ανταλλαγή δεδομένων μέσα από τους υπολογιστές.

Αυτή η δημιουργία χρήματος χωρίς την ανάλογη δημιουργία πλούτου είναι ακριβώς ο ορισμός της τεχνητής δημιουργίας πλαστού χρήματος. Αυτό που ο νόμος απαγόρευε στους παραχαράκτες, και αυτό που η αστική οικονομία απαγόρευε στα κράτη, καθίσταται συνεπώς δυνατό και νόμιμο για τα αρπακτικά Παγκόσμια Αφεντικά, στα πλαίσια της παγκοσμιοποιημένης χρηματιστηριακής κλεπτοκρατίας. Άρα πλαστικό χρήμα ισοδυναμεί με πλαστό χρήμα!

Τα κοινά σημεία μεταξύ του Μεσαίωνα και της σημερινής περιόδου:

• τρομακτικό άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων και φτωχών
• μια κοινωνία που διοικείται από μια ελίτ που κατάγεται από μια κληρονομική κάστα
• η μικρή αξία της ανθρώπινης ζωής
• η επιστροφή του νόμου του ισχυρότερου (winners και losers)
• η επιστροφή των απολυταρχικών αυτοκρατοριών (ΗΠΑ και Κίνα)
• η επιστροφή του φονταμενταλισμού (Άραβες ισλαμιστές και Αμερικανοί ευαγγελιστές)
• η επιστροφή στους θρησκευτικούς πολέμους (ισλαμική σαρία και πόλεμοι του Μπους εμπνευσμένοι από τον «Θεό»)
• οπισθοδρόμηση της κλασσικής κουλτούρας και της μόρφωσης, πρόσβαση στην ανώτερη εκπαίδευση μόνο για τους πλουσίους
• επιστροφή στην ανασφάλεια των μεταφορών. Επανεμφάνιση των «συμμοριών των εθνικών οδών» και των πειρατών στην θάλασσα!
• επιστροφή των επιδημιών και των ασθενειών που είχαν εξαλειφθεί εδώ και έναν αιώνα.
  Ο τυφοειδής πυρετός, η φυματίωση, η διφθερίτιδα και η ψωρίαση έχουν κάνει την επανεμφάνιση τους στην Δύση λόγω της αύξησης της φτώχειας. Η πανούκλα και η χολέρα εμφανίζονται ξανά σε ορισμένες περιοχές του Τρίτου κόσμου.
• η επιστροφή των πρακτικών των φυλών (πήρσινγκ, τατουάζ, οργάνωση των περιθωριακών σε φυλές…)
• η μόδα του «γκόθικ» (οι μόδες συχνά αποκαλύπτουν τις επερχόμενες κοινωνικές τάσεις)
• επιστροφή της μαγείας, της αστρολογίας και των τελετών μαύρης μαγείας
• ισχυρή επιρροή αποκρυφιστικών ταγμάτων και μυστικιστικών εταιρειών μεταξύ των κυρίαρχων ελίτ (Skull and Bones, Λέσχη των Bohemian…)
• φτωχός και ακαλλιέργητος πληθυσμός του οποίου μόνη αποστολή είναι να τροφοδοτεί την ελίτ με σκλάβους (φθηνή παιδική εργασία, σεξοτουρισμός, εμπόριο λευκής σαρκός, εμπόριο οργάνων κ.λπ.).

Η εμπειρία του βατράχου και η «τελική λύση»
Ένας από τους στρατηγικούς στόχους των Επικυρίαρχων είναι να επιτύχουν τον πλήρη έλεγχο των φυσικών πόρων και της παραγωγής ενέργειας, αντικαθιστώντας προοδευτικά το σύνολο των εργαζομένων με μηχανές.
Το ντοκουμέντο για τα «Σιωπηλά Όπλα» είναι σαφέστατο σ’ αυτό το θέμα: «Αν η άνοδος των κατώτερων τάξεων μπορεί να συγκρατηθεί επί μακρόν, η ελίτ θα μπορέσει να κυριαρχήσει επί της ενέργειας, και ο λαός, με την συγκατάθεση του, δεν θα έχει καμιά πρόσβαση στους απαραίτητους ενεργειακούς πόρους.

Μέχρις ότου επικρατήσει απόλυτα ο έλεγχος αυτός, πρέπει να έχει εξασφαλισθεί η συγκατάθεση του κόσμου να δουλέψει, και να μην εμποδίσει του συνωμότες να πάρουν στα χέρια τους τις υποθέσεις του. Μια λάθος κίνηση, όμως, θα κάνει τους ανθρώπους να αντισταθούν κατά την τελική μετάβαση των ενεργειακών πηγών στον έλεγχο της ελίτ». Τα τελευταία χρόνια όλα είναι έτοιμα για τον αυτοματισμό ολόκληρης της διαδικασίας παραγωγής. Για να προετοιμάσουν την αντικατάσταση του ανθρώπου από τον υπολογιστή και τις μηχανές, οι Επικυρίαρχοι αποφάσισαν να συγχωνεύσουν τον τρόπο εργασίας του ανθρώπου και των μηχανών. Για τον λόγο αυτόν οι επιχειρήσεις βοηθούνται από μια «μηχανοποίηση» των μεθόδων εργασίας, ακόμα και του τέταρτου τομέα. Οι εργαζόμενοι έχουν όλο και λιγότερα περιθώρια αποφάσεων. Η εργασία τους περιορίζεται στο να ακολουθούν αυστηρές και προκαθορισμένες διαδικασίες που προσεγγίζουν αυτές του υπολογιστή, έτσι ώστε στο μέλλον να διευκολυνθεί η αντικατάσταση τους από τις μηχανές.

Χάρη στην ρομποτοποίηση, την πληροφορική και την τεχνητή νοημοσύνη, η παραγωγή και η μεταφορά της ενέργειας και των προϊόντων θα μπορεί σύντομα να διεκπεραιώνεται σχεδόν αποκλειστικά από αυτόματα συστήματα. Ο αριθμός των ατόμων που θα είναι πραγματικά απαραίτητοι για την καλή λειτουργία του συστήματος παραγωγής θα είναι πολύ κατώτερος του αριθμού των ση μερινών εργαζομένων. Κυρίως αν η παγκόσμια ζήτηση και κατανάλωση ενεργειακών πόρων μειωθεί από την εξόντωση του άχρηστου πληθυσμού.

Συνεπώς έχει ξεκινήσει ένας πόλεμος εξόντωσης του παγκόσμιου πληθυσμού. Αφού οι άνθρωποι έχουν γίνει άχρηστοι, δεν τους εξοντώνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά μέσω του περιορισμού του ζωτικού τους χώρου, της τροφής, της υγείας, της εκπαίδευσης, των πληροφοριών και της ενέργειας. Η τρομερή αύξηση κατά 40% των τιμών των τροφίμων, η συμπίεση ή η μείωση του ποσοστού ανεργίας με επιδοτούμενες προσλήψεις, οι χαμηλές συντάξεις, το ξεχαρβάλωμα του εκπαιδευτικού συστήματος και της δημόσιας υγείας και η ιδιωτικοποίηση της αγοράς του ηλεκτρικού είναι επίσης πρόσφατα μέτρα προς αυτή τη κατεύθυνση.
Ο πλεονάζων πληθυσμός θα μπορεί ακόμα να εξοντωθεί από τις επιδημίες (σκόπιμη διασπορά ιών στον αέρα, το νερό ή τις τροφές) και από τους πολέμους κατά της τρομοκρατίας.

Σε όλες τις δυτικές χώρες, η «ασφάλεια» θα αποτελέσει σίγουρα πρόσχημα για την αύξηση της καταστολής και μιας πρωτοφανούς ύφεσης της δημοκρατίας. Το τέλος της δημοκρατίας, η ένταση της καταστολής και η εγκαθίδρυση ενός αστυνομικού κράτους θα είναι τα απαραίτητα «αξεσουάρ» της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, προκειμένου να προλάβουν ογκούμενες και βίαιες ή παράνομες αντιδράσεις της μάζας των εκμεταλλευόμενων, των φτωχών και των περιθωριοποιημένων (κλοπές, λεηλασίες, εξεγέρσεις…) και για να ενισχύσουν επίσης την υποταγή και την παραίτηση των πολιτών από τα δικαιώματα τους, έτσι ώστε να αποτρέψουν μια επανάσταση κατά της υπονόμευσης και της «κοινωνικής ισοπέδωσης» στην οποία έχουν αποδυθεί οι κυβερνήσεις και οι πολυεθνικές.

Η υποταγή στην οικονομία της Νέας Τάξης διευκολύνθηκε από την αποβλάκωση του κόσμου που προηγήθηκε χάρη στα Μέσα Ενημέρωσης, την εξασθένιση της κριτικής του ικανότητας χάρη στην προπαγάνδα και την χειραγώγηση, από έναν τρόπο ζωής που δεν αφήνει ούτε χρόνο ούτε ενέργεια για σκέψη, το στρες, την χημική και ηλεκτρομαγνητική μόλυνση, τα νοθευμένα τρόφιμα, τα υπνωτικά και ηρεμιστικά χάπια, τις παρενέργειες των φαρμάκων…

Φαντασθείτε ένα καζάνι γεμάτο κρύο νερό μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα ένας βάτραχος. Ανάβει η φωτιά κάτω από το καζάνι. Σε λίγο το νερό γίνεται χλιαρό. Ο βάτραχος αισθάνεται ακόμα ευχάριστα και συνεχίζει να κολυμπά. Η θερμοκρασία αρχίζει να ανεβαίνει. Το νερό ζεσταίνεται. Ο βάτραχος αρχίζει να κουράζεται αλλά προς το παρόν δεν ανησυχεί. Σε λίγο το νερό ζεσταίνεται πραγματικά. Ο βάτραχος αισθάνεται πλέον δυσάρεστα, αλλά είναι και αποκαμωμένος, οπότε το ανέχεται και δεν κάνει τίποτα. Η θερμοκρασία του νερού συνεχίζει να ανεβαίνει μέχρι την στιγμή όπου ο βάτραχος βράζει και πεθαίνει, χωρίς να μπορέσει ποτέ να βγει από το καζάνι.

Η εμπειρία αυτή είναι πλούσια σε διδάγματα. Δείχνει ότι στον βαθμό που μια αρνητική αλλαγή επιβάλλεται με σταδιακό τρόπο, ο νους δεν την συνειδητοποιεί και δεν κινητοποιείται ο μηχανισμός της αντίδρασης, ούτε της εξέγερσης. Έτσι επιβάλλεται η παγκόσμια Νέα Τάξη, το πλανητικό οργουελλικό υπερκράτος και ο νέος ρατσισμός, ένας πρωτοφανής κοινωνικός ρατσισμός από τους Επικυρίαρχους, την υπερεθνική ελίτ, τους «διεθνείς υπαλλήλους» της, τα κατά τόπους φερέφωνα τους.
Ένας «νέος βαρβαρισμός»: ένας κόσμος πέραν του ανθρώπινου όπου οι «υπάνθρωποι» θα υπηρετούν τους «υπεράνθρωπους».

Δείτε το 1ο μέρος ΕΔΩ
Δείτε το 2ο μέρος ΕΔΩ

Το άρθρο είναι του Λεωνίδα Αποσκίτη και είχε δημοσιευθεί σε παλαιότερο περιοδικό «Τρίτο Μάτι» το καλοκαίρι του 2007.
Πηγή: master-lista.blogspot.gr

Το Οικονομικό Μοντέλο
Άμεσος στόχος του προγράμματος Harvard Economic Research Program που ξεκίνησε το 1948) ήταν ν’ ανακαλύψει τη δομή της οικονομίας, ποιες δυνάμεις αλλάζουν αυτή τη δομή, πώς η συμπεριφορά της δομής μπορεί να προβλεφθεί και πώς μπορεί να ελεγχθεί. Αυτό που χρειαζόταν ήταν μία καλά οργανωμένη γνώση των μαθηματικών δομών και των διασυνδέσεων της επένδυσης, της παραγωγής, της διανομής και της κατανάλωσης.

Εν συντομία, ανακαλύφθηκε ότι η οικονομία υπακούει στους ίδιους νόμους όπως ο ηλεκτρισμός και ότι όλη η μαθηματική θεωρία και πρακτική και η τεχνογνωσία των υπολογιστών που αναπτύχθηκαν για το ηλεκτρικό πεδίο μπορεί να εφαρμοσθεί άμεσα στη μελέτη της οικονομίας! Αυτή η ανακάλυψη δεν κοινοποιήθηκε και τα πιο περίπλοκα συμπεράσματα της παραμένουν απόρρητα. Για παράδειγμα, το ότι σε ένα οικονομικό μοντέλο, η ανθρώπινη ζωή μετριέται σε δολάρια και ότι ο ηλεκτρικός σπινθήρας που δημιουργείται όταν ανοίγεις έναν διακόπτη που συνδέεται με έναν αγωγό είναι το μαθηματικό ανάλογο της κήρυξης πολέμου….

Έλεγχος Οικονομικού Συγκλονισμού
Στη σύγχρονη εποχή, η εφαρμογή του Operations Research στη μελέτη της παγκόσμιας οικονομίας ήταν φανερή για οποιονδήποτε που κατανοεί τις αρχές της «δοκιμής του σοκ». Στη «δοκιμή σοκ» του σκελετού ενός αεροσκάφους, η δύναμη επαναφοράς ενός πυροβόλου όπλου πάνω σ’ αυτό το αεροπλάνο προκαλεί ωστικά κύματα στη δομή του τα οποία δείχνουν στους μηχανικούς αεροσκαφών τις συνθήκες υπό τις οποίες ορισμένα μέρη του αεροπλάνου ή ολόκληρο το σκάφος ή τα φτερά του θα αρχίσουν να ταλαντεύονται ή να ταράζονται σαν την χορδή μιας κιθάρας και θα αρχίσουν να αποσυνδέονται ή να αποκολλώνται κατά την διάρκεια της πτήσης.

Με την χρήση της μεθόδου ελέγχου του συγκλονισμού της ατράκτου ενός αεροπλάνου, οι οικονομικοί «μηχανικοί» πέτυχαν το ίδιο αποτέλεσμα, μελετώντας την συμπεριφορά της οικονομίας και του καταναλωτικού κοινού επιλέγοντας προσεκτικά ένα προϊόν-δείγμα όπως τον καφέ, την βενζίνη ή την ζάχαρη. Προκαλώντας μια απότομη αλλαγή ή σοκ (συγκλονισμό) στην τιμή ή την επάρκεια του συγκεκριμένου προϊόντος, ανατρέπουν τον προϋπολογισμό και τις αγοραστικές συνήθειες των καταναλωτών.
Στην συνέχεια παρατηρούν τα ωστικά κύματα που ακολουθούν, καταγράφοντας τις αλλαγές στην διαφήμιση, τις τιμές και τις πωλήσεις αυτού και των άλλων προϊόντων. Τα δεδομένα που προκύπτουν επεξεργάζονται από σούπερ-υπολογιστές και καταγράφεται έτσι η ψυχο-οικονομική δομή της οικονομίας.
Αντικειμενικός σκοπός των μελετών αυτών είναι η απόκτηση της τεχνογνωσίας για το πώς τίθεται η παγκόσμια οικονομία σε μια προβλέψιμη κατάσταση κίνησης ή αλλαγής, ακόμα και σε μια αυτοκαταστροφική τέτοια κατάσταση που θα πείσει το κοινό ότι κάποιοι «ειδικοί» χρειάζεται να αναλάβουν το νομισματικό σύστημα και να αποκαταστήσουν την ασφάλεια (πάνω από την ελευθερία και την δικαιοσύνη) για όλους. Όταν οι πολίτες γίνουν ανίκανοι να ελέγξουν τις οικονομικές τους υποθέσεις, τότε υποδουλώνονται ολοκληρωτικά και γίνονται φθηνή εργατική δύναμη.

Για παράδειγμα, υπάρχει μια μετρήσιμη ποσοτική σχέση μεταξύ της τιμής της βενζίνης και την πιθανότητας ένα άτομο να πάθει πονοκέφαλο, να αισθανθεί την ανάγκη να παρακολουθήσει ένα φιλμ (πορνό ή βίαιο) ή να καπνίσει ένα τσιγάρο. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι παρατηρώντας και εκτιμώντας τα οικονομικά μοντέλα με τα οποία το κοινό προσπαθεί να ξεφύγει από τα προβλήματα του και από την πραγματικότητα και εφαρμόζοντας την μαθηματική θεωρία του Operations Research, είναι δυνατόν να προγραμματισθούν υπολογιστές για να προβλέπουν τον πιο πιθανό συνδυασμό δημιουργημένων γεγονότων (σοκ) που θα έχουν σαν αποτέλεσμα τον πλήρη έλεγχο και την υποδούλωση του κοινού.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Παραπλάνηση, η βασική στρατηγική
Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι η απλούστερη μέθοδος εξασφάλισης της λειτουργίας ενός σιωπηλού όπλου και απόκτησης ελέγχου του κοινού είναι να το διατηρούν ασυντόνιστο και με άγνοια για τις βασικές αρχές του συστήματος από την μια, και συγχυσμένο, αποδιοργανωμένο, απογοητευμένο και διασπασμένο με πράγματα που δεν έχουν πραγματική σημασία, από την άλλη.

Αυτό επιτυγχάνεται ως εξής:
(1) Διαλύοντας το μυαλό τους, υπονομεύοντας την πνευματική δραστηριότητα τους, παρέχοντας μια χαμηλού επιπέδου δημόσια παιδεία (κρατώντας μόνο για την ελίτ την υψηλή γνώση) στα μαθηματικά, την λογική, τον σχεδιασμό συστημάτων και την οικονομία, και αποθαρρύνοντας την τεχνική δημιουργία.
(2) Κατευθύνοντας τα αισθήματα τους, αυξάνοντας την μαλθακότητά τους (την πνευματική και την φυσική) με:

(α) συνεχή βομβαρδισμό (πνευματικός και συναισθηματικός βιασμός) με σεξ, βία και τρομοκρατία στα Μέσα Ενημέρωσης -ειδικά την τηλεόραση και τις εφημερίδες.
(β) το να τους δίνουν -σε υπερβολή «σκουπίδια για πνευματική τροφή», στερώντας τους ταυτόχρονα αυτό που πραγματικά χρειάζονται.

(3) ξαναγράφοντας την Ιστορία και τους νόμους και υποβάλλοντας το κοινό σε αποκλίνουσα συμπεριφορά έτσι ώστε να μπορούν να μεταστρέψουν την σκέψη τους από τις πραγματικές τους ανάγκες σε πολυτελείς, μη απαραίτητες, προτεραιότητες.

Όλα αυτά αποτρέπουν τους πολίτες να ενδιαφερθούν και να ανακαλύψουν τα σιωπηλά όπλα της τεχνολογίας του κοινωνικού αυτοματισμού. Ο γενικός κανόνας είναι ότι υπάρχει κέρδος από την σύγχυση: όσο περισσότερη σύγχυση υπάρχει, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος. Άρα, η καλύτερη μέθοδος είναι να δημιουργούνται προβλήματα και μετά να προσφέρονται έτοιμες λύσεις γι′ αυτά.

Ανακεφαλαίωση Παραπλάνησης

• Μέσα Ενημέρωσης: Απομακρύνετε την προσοχή του ενήλικου κοινού από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα και στρέψτε την σε ανούσια ριάλιτυ.
• Σχολεία: Διατηρείστε αστοιχείωτα τα νεαρά παιδιά σε τομείς όπως τα μαθηματικά, τα οικονομικά, το δίκαιο, την φιλοσοφία και την Ιστορία.
• Διασκέδαση: Κρατείστε σε πολύ χαμηλό επίπεδο την διασκέδαση του κοινού.
• Εργασία: Κρατείστε απασχολημένο συνεχώς το κοινό, χωρίς να του αφήνετε χρόνο να σκεφθεί.«Πίσω στην φάρμα με τα υπόλοιπα ζώα».

Το ανθρώπινο σώμα
Για τους Επικυρίαρχους, το ανθρώπινο σώμα έχει πάψει να είναι ένα περιχαρακωμένο φυσικό κάστρο. Μέσα από τους ιδεολογικούς τους μηχανισμούς και με τον έλεγχο των δύο μεγάλων σύγχρονων βιομηχανιών, του θεάματος και της μόδας, έχουν αυξήσει την σύγχυση του κοινού πάνω στο τι διαχωρίζει τα έμβια όντα από τις μηχανές. Οι διαδεδομένες συζητήσεις για την αντιμετώπιση και την χρήση των εμβρύων, τον κλωνισμό, την ευθανασία, την γενετική μηχανική συμβάλλουν στην κατάρρευση των καθιερωμένων πιστεύω για το ανθρώπινο σώμα.

Τα σύγχρονα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προπαγανδίζουν μια κουλτούρα που λατρεύει το καλογυμνασμένο σώμα: αρσενικά και θηλυκά σούπερ μοντέλα πρέπει να γίνουν τα πρότυπά σας, μας λένε. Οι οθόνες του σινεμά μάς βομβαρδίζουν με μηχανοποιημένα τέρατα των οποίων τα μέλη αντικαθίστανται, όπως το Σάϊμποργκ (cyborg) Τ-800 που έπαιζε ο Σβαρτσενέγκερ στον Εξολοθρευτή 2 (Terminator 2).
Η ρητορεία των θεωρητικών της Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως ο Μάρβιν Μίνσκυ, συναγωνίζεται την κυβερνοκουλτούρα του New Age που προπαγανδίζει θεραπευτικές τεχνικές οι οποίες αντιλαμβάνονται τον νου σαν ένα «βιουπολογιστή», ικανό να επαναπρογραμματιστεί με τις σωστές εντολές.
Ορισμένα σχέδια και στόχοι των Επικυρίαρχων για τον έλεγχο των ανθρώπων και της κοινωνίας αποτελούν ήδη πραγματικότητα… Άλλα σχέδια αφορούν το άμεσο μέλλον μας.

Α. Η κουλτούρα του Μετανθρώπου
Η εποχή των Σάιμποργκ δεν είναι τόσο μακρινή, αν πιστέψουμε τους επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Πίζας που μετέχουν στο απόρρητο ευρωπαϊκό επιστημονικό πρόγραμμα «Παλόμα» (Περιστερά), αντικείμενο του οποίου είναι η κατασκευή ρομπότ τα οποία μιμούνται την ανθρώπινη συμπεριφορά. Η ιταλική επιστημονική ομάδα ανακοίνωσε ήδη ότι τελειοποιεί ένα ρομπότ-μωρό με την χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ιδιαίτερη σημασία αυτής της εξέλιξης έγκειται στην πιθανή επικείμενη δημιουργία από την τεχνολογία οντοτήτων με ευφυΐα μεγαλύτερη από την ανθρώπινη. Θεωρείται ότι υπάρχουν αρκετά μέσα με τα οποία η τεχνολογία μπορεί να επιτύχει αυτή την επαναστατική πρόοδο:

1. Πρόκειται να αναπτυχθούν υπολογιστές που «αντιλαμβάνονται» και θα είναι ευφυέ στεροι από τον άνθρωπο. Σήμερα υπάρχει μεγάλη διαμάχη γι′ αυτό το ζήτημα.
2. Μεγάλα δίκτυα υπολογιστών (και οι συνδεδεμένοι χρήστες τους) μπορεί να «αφυπνισθούν» ως μια ευφυής οντότητα ανώτερη του ανθρώπου.
3. Η αλληλεπίδραση ανθρώπου-υπολογιστή μπορεί να γίνει τόσο στενή, ώστε οι χρήστες να θεωρούνται υπεράνθρωπα ευφυείς.
4. Οι βιολογικές επιστήμες (βιοτεχνολογία, γενετική θεραπεία, βλαστική γονιδιακή θεραπεία, γενετική ιατρική κ.ά.) ίσως προσφέρουν τα μέσα για την βελτίωση της φυσικής ευφυίας.
   Υπάρχουν, λοιπόν, οι προϋποθέσεις ώστε μια μεγάλη ομάδα από την παγκόσμια ιντελιγκέντσια να πιστεύει ότι, πραγματικά, μια ημέρα θα μπορεί να γίνει παντοδύναμη.
   Τελευταίως, έχει ξεπεταχτεί στην Δύση ένα νέο ρεύμα που ονομάζεται μετανθρωπισμός και το οποίο πρεσβεύει ότι το ανθρώπινο είδος μπορεί και πρέπει να βελτιωθεί με κάθε δυνατό τρόπο μέσω της ελεύθερης ανάπτυξης και της χρήσης της τεχνολογίας.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

Η καταστροφή της φύσης είναι σκόπιμη!
Η εξαφάνιση του φυσικού περιβάλλοντος είναι αναπόφευκτη, γιατί είναι επιβεβλημένη από τη νέα οικονομική εξουσία για τους εξής λόγους:

• Η εξαφάνιση της φύσης και η αύξηση της μόλυνσης θα κάνουν τους ανθρώπους ακόμα πιο εξαρτημένους από το οικονομικό σύστημα για την επιβίωση τους και θα επιτρέψουν τη δημιουργία νέων κερδών (κυρίως στους τομείς των ιατρικών υπηρεσιών, κλιματιστικών μηχανημάτων, κλειστών εμπορικών κέντρων κ.λπ.).
• Η αστικοποίηση του περιβάλλοντος επιτρέπει την τοποθέτηση των πληθυσμών σε εντελώς ελεγχόμενο τεχνητό περιβάλλον, επιτηρούμενο, όπου το άτομο είναι πλήρως ενταγμένο στην προοπτική της Νέας Τάξης. Αύριο, πιθανόν οι πόλεις θα είναι μέσα σε κλειστούς θόλους, καλά προστατευμένες από το φαινόμενο του θερμοκηπίου και ως εκ τούτου καλά φρουρούμενες από παντού.
• Η επαφή με τη φύση είναι επικίνδυνη διότι συνιστά αναφορά σε μία άλλη αρχή, συμπαντική. Ο θαυμασμός της αρμονίας, της ομορφιάς και της τελειότητας αυτής της αρχής είναι καταστρεπτικός για τους Επικυρίαρχους: οδηγεί τον άνθρωπο στο να απορρίψει την ασχήμια του περιβάλλοντος των σημερινών πόλεων και να αμφισβητήσει τη σημερινή κοινωνική τάξη που πρέπει να αποτελεί τη μόνη αναφορά του.
• Ο θαυμασμός της φύσης κρατά ζωντανό το όνειρο και εντείνει την εσωτερική ζωή των ατόμων, αναπτύσσοντας την ευαισθησία τους και συνεπώς την αυτεξουσιότητά τους. Παύουν λοιπόν να συναρπάζονται από τα καταναλωτικά αγαθά, γυρίζουν την πλάτη στα τηλεοπτικά σκουπίδια που σκοπό έχουν να τους αποβλακώσουν και να ελέγξουν το πνεύμα τους. Απελευθερωμένοι από τις αλυσίδες τους, αρχίζουν να φαντάζονται μία άλλη εφικτή κοινωνία, που βασίζεται σε αξίες διαφορετικές από το κέρδος και το χρήμα.
  Όλα αυτά που μπορούν να ωθήσουν τα άτομα να σκέπτονται και να ζουν αυτόνο μα είναι δυνάμει ανατρεπτικά. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Νέα Τάξη είναι η πνευματικότητα γιατί αυτή οδηγεί το άτομο στην ανατροπή του συστήματος αξιών του και συνεπώς της συμπεριφοράς του, εις βάρος των αξιών και της συμπεριφοράς που του έχει επιβάλλει η κοινωνική εξάρτηση.

Λίγος χρόνος μας μένει να αντιδράσουμε, γιατί όλα τα απαραίτητα μέσα ελέγχου για μια μελλοντική δικτατορία είναι ήδη σε πλήρη λειτουργία…
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

Η κουλτούρα αυτή αντανακλά ένα βαθύτερο σκεπτικό των Επικυρίαρχων, ότι για να επιζήσουν πρέπει να γίνουν δυνατότεροι από τα μέταλλα και τις μηχανές, ακριβώς όπως οι πρωτόγονοι έπρεπε να αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη από τα άγρια θηρία.
Το εφιαλτικότερο σενάριο είναι η νέα κάστα των όποιων «υπεράνθρωπων» να αποτελέσει την «φυσική» εξέλιξη -προς το χειρότερο- των σημερινών Επικυρίαρχων. Τη νέα ελίτ της αυριανής τεχνοφεουδαρχίας ή κυβερνοκρατίας, που θα εκμεταλλευθεί την δύναμη των νέων τεχνολογιών για να επιβληθεί στους αδύναμους «Λουδίτες», τους «μη προσαρμόσιμους», με έναν πρωτοφανή τεχνοφασισμό.

Στόχοι

• Έλεγχος του σώματος και του πνεύματος από ηλεκτρονικά εμφυτεύματα και βιονικά προσθετικά μέλη.
• Δημιουργία ανθρώπων με τροποποιημένες λειτουργίες.
• Προετοιμασία του εδάφους ώστε το κοινό να δεχθεί τα μελλοντικά εμφυτεύματα εντοπισμού και αναγνώρισης ταυτότητας που θα έχουν τοποθετηθεί κάτω από το δέρμα.
• Γενίκευση της εφαρμογής των εμφυτευμάτων σε υπαλλήλους για αύξηση της επαγγελματικής τους απόδοσης (νευρωνικά εμφυτεύματα για βελτίωση της μνήμης και της ικανότητας υπολογισμών, βιονικά για αύξηση της μυϊκής δύναμης ή των φυσικών ικανοτήτων…). Σύντομα, η καταφυγή σε «επαγγελματικά εμφυτεύματα» θα είναι αναπόφευκτη για να έχει κανείς πιθανότητες να βρει μια δουλειά.

Μέσα που θα χρησιμοποιηθούν

• Απλοποίηση και πολλαπλασιασμός των μηχανών που θα μιμούνται την εμφάνιση ή την συμπεριφορά των έμβιων όντων: ρομπότ-παιγνίδια, ταμαγκότσι / εικονικές πραγματικότητες, αβατάρ / εικονικοί τηλεοπτικοί παρουσιαστές (τύπου Μαξ Χέντρουμ) / στον κινηματογράφο: ήρωες ανδροειδή ή άνθρωποι με βιονικά εμφυτεύματα, δημιουργήματα μισά-μηχανές, μισά-άνθρωποι (cyborgs)… (Στάδιο υλοποίησης: προχωρημένο).
• Προβολή της μόδας του πήρσινγκ (διάφορά τρυπήματα για σκουλαρίκια), για να συνηθίσει το κοινό στην εισαγωγή ξένων μεταλλικών σωμάτων στο σώμα του. (Στάδιο υλοποίησης: τελικά).
• Να γίνουν υποχρεωτικά τα εμφυτεύματα για την αναγνώριση των κατοικίδιων ζώων. (Στάδιο υλοποίησης: προχωρημένο).
• Ευρεία χρήση των εμφυτευμάτων για ιατρικούς λόγους, ώστε να ελαχιστοποιηθεί η ενστικτώδης δυσπιστία του κοινού ως προς την εισβολή μηχανών στο σώμα του. (Στάδιο υλοποίησης: σχεδόν ολοκληρωμένο).
• Να οργανωθεί (ή ν’ αφήσουν να οργανωθεί) περιορισμένη πυρηνική επίθεση σε μια δυτική πόλη, πράγμα που θα κάνει υποχρεωτική την τοποθέτηση εμφυτευμάτων εντοπισμού και αναγνώρισης για κάθε άτομο, στο όνομα της «ασφάλειας» και του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». (Στάδιο υλοποίησης: προχωρημένο).

Β. Γενετικές παρεμβάσεις- Το τέλος της φυσικής ανθρώπινης αναπαραγωγής

Στόχοι:

• Γενετική μετάλλαξη της «ανθρώπινης φύσης».
• Γενετικός περιορισμός της αυτεξουσιότητας, του αντικομφορμισμού, της φαντασίας…
• Περιορισμός της αίσθησης ευτυχίας, του αισθήματος της συναδέλφωσης με τους άλλους ή της ένωσης με την φύση.
• Δημιουργία ανθρώπων με «ελεγχόμενα» πνευματικά χαρίσματα.
• Δημιουργία μεταλλαγμένων ανθρώπων εξειδικευμένων, ανάλογα με το επάγγελμα και την κοινωνική τάξη για την οποία τους προορίζουν.
• Ανάπτυξη μιας νέας αγοράς: με παιδιά-προϊόντα, που θα πωλούνται κατά παραγγελίαν, με φυσικές και πνευματικές ικανότητες ανάλογες με την τιμή πώλησης τους (τα όμορφα και έξυπνα παιδιά θα πωλούνται πολύ ακριβά στους πλούσιους, τα υπόλοιπα θα είναι πιο φθηνά, για τους φτωχούς…).

Μέσα που θα χρησιμοποιηθούν
Μαζική μόλυνση του περιβάλλοντος με φυτοφάρμακα, PCB (πολυχλωροδιφαινύλια) και άλλες ρυπογόνες ουσίες, γνωστές για τις επιπτώσεις τους στην αύξηση της ανδρικής στειρότητας.

Αυτό γίνεται είτε με την τεχνολογική ρύπανση είτε με την οργανωμένη διασπορά chemtrails. Στον βαθμό που ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων θα αντιμετωπίσει προβλήματα στειρότητας, η επιλογή τους θα είναι η καταφυγή στην τεχνητή αναπαραγωγή. (Στάδιο υλοποίησης: σχεδόν ολοκληρωμένο. Ήδη, στον ανεπτυγμένο κόσμο το ανδρικό σπέρμα έχει εξασθενήσει, σύμφωνα με επίσημες ιατρικές ανακοινώσεις).

Απώτατα μέσα
Χρήση γενετικά μεταλλαγμένων ιών για εισαγωγή γενετικά τροποποιημένων γονιδίων στο DNA των ανθρώπων, εν αγνοία τους και παρά την θέληση τους. Η γενετική μετάλλαξη θα εξαπλωθεί ακριβώς όπως μια επιδημία.
Τα φαρμακευτικά εργαστήρια θα μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν την μέθοδο αυτή για να δημιουργήσουν νέες ασθένειες για τις οποίες το φάρμακο (αντίδοτο) θα διαθέτουν μόνο αυτά)…
(Στάδιο υλοποίησης: προκαταρκτική φάση).
Γ. Εξασθένιση της αυτόβουλης ενέργειας των ατόμων – Αποβλάκωση του πληθυσμού

Η κατοχή μυστικής γνώσης ισοδυναμεί με περισσότερη εξουσία και το τελικό αποτέλεσμα είναι ο καλύτερος έλεγχος των μαζών. Κατ’ αναλογίαν, στον βαθμό που ό,τι σκεπτόμαστε βασίζεται σε ό,τι μαθαίνουμε, η χειραγώγηση ενός νου, ή ενός έθνους από νόες, μπορεί να επιτευχθεί μέσω του ελέγχου των πληροφοριών. Ο έλεγχος της σκέψης ως αποτέλεσμα του ελέγχου των πληροφοριών είναι ένα είδος «ήπιου mind control».
Με λίγα λόγια, η κατευθυνόμενη «υπερπληροφόρηση» στις Δυτικές κοινωνίες δεν είναι παρά ένα στοιχείο ελέγχου του νου. Αυτά που δεν ξέρουμε, όπως αποδεικνύεται, είναι πολύ πιο σημαντικά από τον όγκο των σκουπιδοπληροφοριών που μεταδίδονται.

Ο Big Brother Μίκυ Μάους και το Mind Control
Τα Παγκόσμια Αφεντικά έχουν βρει έναν ιδανικό τρόπο να ελέγχουν και να κατευθύνουν την κοινή γνώμη.
Η παγκόσμια αγορά των Μέσων Ενημέρωσης ελέγχεται από επτά έως εννέα (όπως οι 7 αδελφές του πετρελαίου) πολυεθνικές επιχειρήσεις, τις: Ντίσνεϋ/ABC, AOL-Time Warner, Sony, Viacom/CBS, την News Corporation/Fox του Μέρντοχ, την General Electric/NBC, την Universal/Seagram, την Tele-Communications και AT&T, και τις Vivendi και Bertelsman.

Σε αυτές ανήκουν όλα τα μεγάλα αμερικανικά (Σ.Α: Εβραϊκά κατά 96% όπως έχει αποδειχθεί από έρευνες) και κινηματογραφικά στούντιο, όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα, περισσότερο από το 80% της παγκόσμιας μουσικής αγοράς, οι μεγαλύτεροι δορυφόροι που εκπέμπουν διεθνώς, ένα μεγάλο μέρος της αγοράς των εκδόσεων βιβλίων και περιοδικών ποικίλης ύλης, η μεγάλη πλειοψηφία των εμπορικών καλωδιακών καναλιών στις ΗΠΑ και διεθνώς, η μερίδα του λέοντος της ευρωπαϊκής τηλεόρασης και ένας Θεός ξέρει τι ακόμα…
Η CIA είχε διεισδύσει σε όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης με δεκάδες χιλιάδες δικούς της «stay behind» ανθρώπους από την δεκαετία του ’50, όταν ξεκίνησε ένα μυστικό σχέδιο με την ονομασία «Επιχείρηση Κοτσύφι» (Operation Mockingbird – μίμος ο πολύγλωσσος, κοτσύφι της Αμερικής).

Ο παγκόσμιος έλεγχος της πληροφορίας από μια χούφτα μεγα-πολυεθνικών επιχειρήσεων κάνει ακόμα πιο εύκολο τον επηρεασμό, με το αμπαλλάρισμα και την παραμόρφωση της «πραγματικότητας», των καταναλωτών. Οι τελευταίοι, μέσα από το προγραμματισμένο τηλεοπτικό mind-control, γίνονται παθητικοί δέκτες μιας «πληροφοριο-διασκεδαστικής» («info-tainment») κουλτούρας μέσα στην οποία μπερδεύονται διασκέδαση και διαφήμιση, προπαγάνδα και ειδήσεις, αλήθεια και ψέματα!
Χρησιμοποιούνται εικόνες διαμορφωμένες έτσι ώστε να προξενούν ορισμένους συνειρμούς και συναισθηματικές αντιδράσεις, οι οποίες επηρεάζουν και αλλάζουν τις φυσικές διεργασίες και την συγκρότηση του εγκεφάλου. Αυτό συμβαίνει με την γρήγορη εναλλαγή εντυπωσιακών εικόνων, που κατακλύζουν το κέντρο του εγκεφάλου μας πριν εμείς μπορέσουμε να αναλύσουμε ή να επεξεργασθούμε το μήνυμα τους. Στην ουσία εισβάλλουν στα κεφάλια μας, αλλάζοντας μας, ακόμα και καταστέλλοντας τις αντιδράσεις μας και εξασθενίζοντας την ενέργεια μας.

Οι βιολόγοι έχουν αποδείξει ότι το στρες και το χαμηλό επίπεδο σωματικής και πνευματικής ενέργειας εμποδίζουν την δράση (βλέπε τις εργασίες του νευροβιολόγου Henri Laborit ή την ταινία του Αλαίν Ρενέ «Ο θείος μου από την Αμερική»). Η εξασθένιση της ενέργειας των ατόμων ελαττώνει την δυνατότητα προβληματισμού και οργάνωσης του πληθυσμού και η παρεμπόδιση της δράσης εκμηδενίζει την δυνατότητα οργανωμένης αντίδρασης των πολιτών και κάνει την εξέγερση τους πολύ πιο δύσκολη.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

Η απίστευτη καταλήστευση του πλούτου… Μερικοί αριθμοί για να προβληματιστείτε…!
Σύμφωνα με ειδική αναφορά του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών:

• Οι τρεις πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο σήμερα κατέχουν τόσο πλούτο όσο και οι 48 φτωχότερες χώρες μαζί!
• Στις ΗΠΑ, οι 100 πιο σημαντικοί πρόεδροι πολυεθνικών εταιρειών κερδίζουν ο καθένας κατά μέσον όρο… 1.000 φορές περισσότερα απ’ ό,τι ένας «μέσος» υπάλληλος τους.
• Η προσωπική περιουσία του Μπιλ Γκαίητς (50 δισεκατομ. δολλάρια) είναι ίση με τη συνολική περιουσία των 106.000.000 ασθενέστερων οικονομικά Αμερικανών…
• Ο προϋπολογισμός μόνο των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων μόνο για το έτος 2004 ανήλθε στα 480 δισεκατομ. δολλάρια, που αντιπροσωπεύουν δαπάνη 27.342 δολλαρίων την ώρα από το έτος γέννησης του Χριστού έως σήμερα… Φανταστείτε πόσα προβλήματα λύνονται με 27 χιλιάδες δολλάρια την ώρα!
• 122 επιχειρήσεις αποτελούν την πηγή του 80% όλων των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.
• Για να κατασκευασθεί ένα γιοτ πολυτελείας απαιτούνται 200.000 ώρες εργασίας, δηλαδή 96 χρόνια εργασίας ενός ατόμου (8 ώρες την ημέρα, 5 ημέρες τη εβδομάδα). Έτσι, με αυτά που κερδίζει σε μερικές ημέρες, ένας δισεκατομμυριούχος μπορεί να καθορίσει τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου.
• Τα υπάρχοντα των 84 πλουσιότερων ατόμων στον κόσμο ξεπερνούν το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) της Κίνας με τα 1,2 δισεκατομ. πληθυσμό.
• Τα 225 πλουσιότερα άτομα στον κόσμο διαθέτουν περιουσία ισοδύναμη με το ετήσιο συνολικό εισόδημα του 47% των φτω χότερων ανθρώπων του πλανήτη, δηλαδή άνω των 3 δισεκατομ. ατόμων.
• Σύμφωνα με το ίδιο όργανο των Ηνωμένων Εθνών, θα έφθανε λιγότερο του 4% του συνολικού πλούτου αυτών των 225 μεγαλύτερων περιουσιών (που υπολογίζονται σε 1.000 δισεκατομ. δολλάρια) για να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες σε σίτιση, ένδυση, εκπαίδευση και ιατρική περίθαλψη ολόκληρου του πληθυσμού του πλανήτη Γη…
  Αυτά… Τα στοιχεία είναι του ’98. Σήμερα είναι ακόμα μεγαλύτερες οι ανισότητες.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

Στόχοι

• Ο ολοκληρωτικός έλεγχος των ατόμων.
• Να εμποδίζεται το κοινό να σκέπτεται και να θέτει ευφυή ερωτήματα για την κατά σταση του και τον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένη και διευθύνεται η κοινωνία.
• Να γίνει πιο εύκολα χειραγωγίσιμο το κοινό αποδυναμώνοντας την αναλυτική και κριτική του ικανότητα.
• Ο ηλεκτρονικός έλεγχος της ψυχικής διάθεσης και της συμπεριφοράς του πληθυσμού.
• Δυνατότητα επηρεασμού ενός πλήθους, κάνοντας το παθητικό, ή, αντιθέτως, βίαιο ξαφνικά. Τέτοια τεστ έχουν γίνει στην Ρουά-ντα, το Μπουρούντι και στην πρώην Γιουγκοσλαβία και μάλλον γίνονται τώρα και στο Ιράκ.

Πιλοτικό πρόγραμμα για κοινωνία δυτικού τύπου αποτελεί και η Ελλάδα, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες που συζητούνται σε εναλλακτικούς κύκλους, γιατί ο παλιός Έλληνας θεωρείτο, όταν μπήκαμε στην Ευρώπη, ιδιαιτέρως απείθαρχος και πολιτικοποιημένος.
Η εντολή ήταν: αν καταφέρουμε αυτούς να τους κάνουμε φυτά, τότε τους έχουμε όλους στο χέ ρι. Γι′ αυτό έπεσαν πολλά δις σε ευρω-πακέτα και χτίστηκαν πολλές νεόπλουτες επαύλεις/πρότυπα για να γίνουν λιώμα τα μυαλά των Νεοελλήνων…

Μέσα που θα χρησιμοποιηθούν

• Αύξηση του στρες των ατόμων. Να γίνει η οικονομική τους επιβίωση όλο και πιο δύσκολη και επισφαλής (ένταση της «οικονομικής πίεσης»).
• Μαζική διάδοση τηλεοπτικών σκουπιδιών και προώθηση αποβλακωτικών ψυχαγωγικών προγραμμάτων για την μάζα (π.χ., ριάλιτι τύ που «Je t’ aime» από την ελληνική TV).
• Λογοκρισία μέσα από την υπερπληροφόρηση. Απόκρυψη των πληροφοριών και της σημαντικής ενημέρωσης μέσα σε έναν καταιγισμό ασήμαντων πληροφοριών.
• Μείωση του προϋπολογισμού για την δημόσια εκπαίδευση και ενθάρρυνση ανά πτυξης συνθηκών χάους και ανασφάλειας στα σχολεία, που θα κάνουν αδύνατη την ποιοτική διδασκαλία. (Στάδιο υλοποίησης: προχωρημένο).
• Περιορισμός της διάδοσης των φιλοσοφικών και επιστημονικών ιδεών ιδιαίτερα στους τομείς της κβαντικής φυσικής, της νευροβιολογίας και κυρίως της κυβερνητικής -της επιστήμης που ελέγχει τα έμβια ή μη έμβια συστήματα. Περιορισμός επίσης της διάδοσης επαναστατικών απόψεων και ιδεών σε σχέση με την οικονομία, την κοινωνιολογία ή την φιλοσοφία. Πρέπει να γίνεται κουβέντα στο κοινό περισσότερο για την τεχνολογία παρά για την επιστήμη. (Στάδιο υλοποίησης: τελικό).
• Δημιουργία άσχημου και απάνθρωπου αστικού περιβάλλοντος όπου η φύση απουσιάζει παντελώς. Διατήρηση των εξοντωτικών (αγχωτικών) συνθηκών στις δημόσιες συγκοινωνίες και στο κυκλοφορια κό. Να επιτραπεί να αναπτυχθεί μόνιμη βία στις υποβαθμισμένες γειτονιές των πόλεων.
• Μη αποτροπή της αύξησης της ρύπανσης.
• Να γίνουν οι άνθρωποι μισο-άρρωστοι χάρη στην βιομηχανοποιημένη διατροφή. Μετά, να επιβαρυνθεί η κατάσταση τους λόγω των παρενεργειών των φαρμάκων που υποτίθεται ότι θα τους θεραπεύσουν. Η γεωργική βιομηχανία, η βιομηχανία τροφίμων και οι φαρμακοβιομηχανίες συγχωνεύονται κάτω από τα ίδια συμφέροντα… (όλα αυτά θα χρηματοδοτηθούν από τους ίδιους τους πληθυσμούς μέσω των συστημάτων ασφάλισης και περίθαλψης).
• Ενθάρρυνση της κατανάλωσης υπνωτικών και ηρεμιστικών φαρμάκων.
• Να επιτρέπεται η κατανάλωση αλκοόλ χωρίς περιορισμούς και σε προσιτές τιμές. Η Ελλάδα πρωτοστατεί και σε αυτή την περίπτωση γιατί δεν υπάρχει κανένα όριο ηλικίας για την κατανάλωση οινοπνεύματος. Γι′ αυτό έχει αυξηθεί κατακόρυφα ο αλκοολισμός στην νεολαία.
• Κορεσμός της ατμόσφαιρας από ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες που βλάπτουν τις εγκεφαλικές λειτουργίες: κεραίες κινητής τηλεφωνίας, ραδιοκύματα, ηλεκτρικές γραμμές υψηλής τάσης… (Στάδιο υλοποίησης: τελικό).
• Εκπομπή ψυχοτρονικών κυμάτων (κυμάτων χαμηλής ή πολύ υψηλής συχνότητας, ικανών να επηρεάσουν την λειτουργία του εγκεφάλου παρεμβαίνοντας στα κύματα που χρησιμοποιούνται από τις εγκεφαλικές λειτουργίες).
  Σχετικά πειράματα: το πρόγραμμα HAARP, που αναπτύχθηκε από τον αμερικανικό στρατό στην Gakona της Αλάσκα και τα πειράματα που γίνονται στην αμερικανική βάση του Pine Gap στην Αυστραλία. (Στάδιο υλοποίησης: προχωρημένο).
• Μόλυνση του νερού και των τροφών με ουσίες που επηρεάζουν την διάθεση και την συμπεριφορά του πληθυσμού. (Στάδιο υλοποίησης: προχωρημένο).
• Διάχυση στο νερό ή τις τροφές μικρο-ρομπότ (ή «νανομηχανές») αόρατες με γυμνό μάτι. Μόλις καταναλωθούν, εκατοντάδες μικρο-ρομπότ -φορείς ενός ηλεκτρονικού μικροτσίπ- θα μπορούν να εγκαθίστανται στους νευρώνες όπου θα αναλαμβάνουν τον έλεγχο.
  Αόρατα στο γυμνό μάτι νανο-ρομπότ έχουν ήδη κατασκευασθεί και η διεπαφή νευρώνα-μικροεπεξεργαστή έχει ήδη δοκιμασθεί στο εργαστήριο με επιτυχία. Η τεχνολογία των εξαιρετικά μικροσκοπικών μικροεπεξεργαστών υφίσταται εδώ και μερικά χρόνια. (Στάδιο υλοποίησης: προκαταρκτικό).

Δ. Η Παγκόσμια Ηλεκτρονική Φυλακή
Όσο προχωράει η παγκόσμια χειραγώγηση, τόσο οι «χεραγωγοί» γνωρίζουν όλο και πιο λεπτομερώς τι κάνουμε, πώς σκεπτόμαστε, πώς κινούμαστε, τι τρώμε, αν εργαζόμαστε, αν ερωτευόμαστε… Η ελευθερία μας είναι σταθερά υπό υψηλή ηλεκτρονική επιτήρηση και η απανθρωποίηση γενικεύεται.
Οι δραστηριότητες μας, οι προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντα μας αφήνουν ίχνη στα πολλαπλά συστήματα πληροφορικής που πολιορκούν την καθημερινή μας ζωή. Όλα τα δεδομένα συλλέγονται, επεξεργάζονται και αποθηκεύονται από δημόσιους ή ιδιωτικούς οργανισμούς που μπορούν να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή το «προφίλ» κάθε ατόμου.
Ηλεκτρονικοί φάκελοι, κινητά τηλέφωνα, Ίντερνετ, συνδυασμός πιστωτικής κάρτας και γραμμικού κώδικα (bar code), δίκτυο Echelon, αυτά είναι τα μέσα με τα οποία καταλύεται η ελευθερία μας…

Η παρακολούθηση με κάμερες
Στις περισσότερες πόλεις, πάντοτε υπό το πρόσχημα της ασφάλειας, οι κάμερες παρακολούθησης πολλαπλασιάζονται, εγκατεστημένες στους δρόμους, στους σταθμούς, στο μετρό, μπροστά από τα δημόσια κτίρια και τις υπηρεσίες. Στις κάμερες αυτές προστίθενται και οι αυτόματες φωτογραφικές μηχανές των ραντάρ που βρίσκονται σε διάφορες οδικές αρτηρίες. Τεχνικά, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για συστηματική αναγνώριση όλων των οχημάτων που περνούν από μπροστά τους.
Μόνο στην Μεγάλη Βρετανία υπάρχουν αυτή την στιγμή πάνω από 4 εκατομ. κάμερες. Στο Λονδίνο, ένας πολίτης που κινείται στους δρόμους καταγράφεται 300 φορές κατά μέσον όρο καθημερινώς.

Η αναγνώριση συγκεκριμένων ατόμων μεταξύ ενός πλήθους είναι πλέον δυνατή εάν εφοδιασθούν οι κάμερες με λογισμικό βιομετρικής αναγνώρισης προσώπων. Αυτό το λογισμικό μπορεί να αναγνωρίζει ταυτόχρονα πολλά άτομα μεταξύ πλήθους άλλων, συγκρίνοντας τα με πρόσωπα αποθηκευμένα σε μια βάση δεδομένων. Έτσι, η υπόθεση της παρακολούθησης γίνεται αυτόματη, άρα και συστηματική.
Με την επιβολή των βιομετρικών διαβατηρίων και δελτίων ταυτότητας, το πρόσωπο κάθε ατόμου καταχωρείται ψηφιακά σε μια βάση δεδομένων. Στο άμεσο μέλλον, θα είναι δυνατόν να παρακολουθείται συνεχώς η μετακίνηση ενός συγκεκριμένου ατόμου μέσα σε μια πόλη (ο κεντρικός υπολογιστής θα μεταπηδά αυτόματα από την μια κάμερα στην άλλη ώστε να «βλέπει» πάντα στην οθόνη του τον άτυχο πολίτη-στόχο).

Το δίκτυο Echelon
Το δίκτυο Echelon έχει τεθεί σε λειτουργία πάνω από 20 χρόνια και με μεγάλη μυστικότητα από 5 αγγλοσαξονικές χώρες: τις ΗΠΑ, την Μεγάλη Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία και διευθύνεται κυρίως από την περιβόητη NSA, την αμερικανική υπηρεσία ηλεκτρονικών πληροφοριών.
Η ιδιοφυής ιδέα πίσω από το Echelon είναι η χρήση της τεχνολογίας αναγνώρισης φωνής ώστε να εντοπίζονται αυτόματα λέξεις-κλειδιά στις παρακολουθούμενες συνομιλίες. Αυτές οι λέξεις-κλειδιά επιλέγονται από τα στελέχη του Echelon ανάλογα με την επικαιρότητα και τις περιστάσεις.
Με την αυτοματοποίηση το Echelon παρεμβαίνει στις μισές από τις 10 δισεκατομ. επικοινωνίες που πραγματοποιούνται καθημερινώς στον πλανήτη. Έχει την δυνατότη τα να αναλύσει 2 εκατομ. συνομιλίες το λεπτό.

Ηλεκτρονικοί φάκελοι
Οι φάκελοι των δημόσιων υπηρεσιών και των ιδιωτικών εταιρειών συγκεντρώνουν τεράστιο αριθμό προσωπικών δεδομένων για εκατομμύρια πολίτες ή καταναλωτές. Τα στοιχεία αυτά υποτίθεται ότι δεν είναι αξιοποιήσιμα στον βαθμό που είναι διασκορπισμένα σε πολυάριθμα ηλεκτρονικά συστήματα. Αλλά, οι «οργανισμοί'» που διαθέτουν τα μέσα μπορούν να διεισδύσουν στα συστήμα τα αυτά ή να αποκτήσουν πρόσβαση σε όλες αυτές τις πληροφορίες μέσα από πολλές ογκώδεις εθνικές τράπεζες δεδομένων.
Πολυάριθμες εταιρείες που ιδρύθηκαν τα τελευταία χρόνια έχουν εξειδικευθεί στην συγκέντρωση, προσωπικών δεδομένων, επισήμως για εμπορικούς σκοπούς. Αλλά οι προσωπικοί ηλεκτρονικοί φάκελοι έχουν αρχίσει να σχηματίζουν το ακριβές προφίλ εκατομμυρίων καταναλωτών, που ζουν στις δυτικές χώρες κυρίως. Οι πληροφορίες των φακέλων αυτών πωλούνται σε οποιονδήποτε επιθυμεί να τις αγοράσει.

Η πιστωτική κάρτα σε συνδυασμό με τον γραμμωτό κώδικα (bar code)
Οι λογαριασμοί που πληρώνουμε με μια πιστωτική κάρτα επιτρέπουν την καταγραφή των κινήσεων μας, αλλά επίσης και να γνωρίζουν με μεγάλη ακρίβεια τα προϊόντα που αγοράζουμε.
Αν, για παράδειγμα, το προϊόν είναι ένα βιβλίο, στην πιστωτική κάρτα «περνά» ο γραμμωτός κώδικας πάνω στο βιβλίο και αυτό τους επιτρέπει να ξέρουν ακριβώς ποιο βιβλίο αγοράσαμε, άρα να γνωρίζουν το μορφωτικό ή πολιτικό προφίλ του αγοραστή.
Ο συνδυασμός του γραμμικού κώδικα και του αριθμού της πιστωτικής κάρτας σηματοδοτούν τον αυτόματο συσχετισμό του συγκεκριμένου προϊόντος με τον συγκεκριμένο αγοραστή.

Τα κινητά τηλέφωνα
Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι με έναν δέκτη τύπου «σκάννερ» (του οποίου η χρήση είναι παράνομη αλλά η πώληση είναι ελεύθερη), είναι πολύ εύκολο για οποιονδήποτε να ακούσει τι λέμε όταν συνομιλούμε στο κινητό τηλέφωνο. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι το κινητό τηλέφωνο επιτρέπει τον γεωγραφικό εντοπισμό του κατόχου του ανά πάσα στιγμή, ακόμα κι όταν το τηλέφωνο είναι κλειστό.
Το κινητό τηλέφωνο, συνεπώς, είναι μια πραγματική ηλεκτρονική συσκευή εντοπισμού μας, την οποία μάλιστα χρησιμοποιούμε οικειοθελώς και την πληρώνουμε κιόλας.

Τα μικροτσίπ RFID, Τα εμφυτεύματα, τα μικροτσίπ «Digital Angel» και «Verichip»
Ίντερνετ
Δεν υπάρχει πιο διάτρητο μέσον από το Διαδίκτυο. Με το ανάλογο λογισμικό, ο οποιοσδήποτε μπορεί να συλλέξει εμπιστευτικά στοιχεία των χρηστών.
Το λειτουργικό σύστημα, λ.χ. των Windows και το εργαλείο πλοήγησης Internet Explorer της Microsoft περιλαμβάνουν έναν αριθμό αναγνώρισης του χρήστη, το GUID (Globally Unique Identifier).

Τα Windows και ο Internet Explorer ενσωματώνουν και άλλες ειδικές εντολές που επιτρέπουν το «διάβασμα» του περιεχομένου του σκληρού δίσκου του χρήστη, εν αγνοία του, κατά την διάρκεια της σύνδεσης του στο Ιντερνέτ. Η Microsoft έχει αναγνωρίσει την ύπαρξη αυτών των ειδικών εντολών και του GUID. Από την πλευρά της, η Intel έχει επίσης τοποθετήσει έναν αριθμό αναγνώρισης εξ αποστάσεως, στους επεξεργαστές Pentium III και Xeon.
Μια παγκόσμια δικτατορία του μέλλοντος δεν θα χρειάζεται παρά να «αποκλείσει» ένα άτομο από τα ηλεκτρονικά συστήματα, οπότε αυτός δεν θα μπορεί να αγοράσει τίποτα για να τραφεί ούτε να μετακινηθεί.

ΣΤ. Οργανωμένη Σχιζοφρένεια. Τα 6G της παγκοσμιοποίησης
Η αληθινή παγκοσμιοποίηση είναι τα 6G όπως τα έχουν κατηγοριοποιήσει οι επικριτές της:

1. Global warming (υπερθέρμανση του πλανήτη)
2. Global poverty (παγκόσμια φτώχεια)
3. Global corruption (παγκόσμια διαφθορά – μαφιοζοποίηση)
4. Global immigration (παγκόσμια προσφυγιά)
5. Global seduction (παγκόσμια παραπλάνηση)
6. Global terror (παγκόσμιος φόβος)

Την ώρα, όμως, που τα δημοκρατικά, οικονομικά, γεωπολιτικά και οικολογικά προβλήματα επιδεινώνονται επικίνδυνα, το χάσμα μεγαλώνει μεταξύ των πραγματικών προβλημάτων που βιώνουν οι πολίτες και των ψευδοπροβλημάτων που τους παρουσιάζουν τα Παγκόσμια Αφεντικά και τα ηλεκτρονικά (και έντυπα) Μέσα Ενημέρωσης που ελέγχουν. Σκοπός αυτής της οργανωμένης σχιζοφρένειας είναι να τους κάνουν να ξεχάσουν τα μειονεκτήματα της παγκοσμιοποίησης και των θιασωτών της, φορτώνοντας τα σε αποδιοπομπαίους τράγους και «τραβώντας την προσοχή στα δέντρα έτσι ώστε να χάνεται το δάσος».

Τα προβλήματα που μεγεθύνει περισσότερο το σύστημα των πολιτικών και των Μέσων Ενημέρωσης

• η οδική ασφάλεια (θεωρείται συνήθως εθνική προτεραιότητα)
• η τρομοκρατία (που είναι ένα φαινόμενο εν πολλοίς κατευθυνόμενο)
• Επιδημίες όπως η γρίπη των πτηνών
• οι σέκτες
• ο αγώνας κατά των διακρίσεων (όλοι πρέπει να είμαστε ίσοι στην υποδούλωση μας!)
• η προπαγάνδα της δήθεν ισότητας των δύο φύλων
• η συζήτηση για τα ναρκωτικά (που συνήθως αφορά τους χρήστες και αφήνει στο απυρόβλητο τους μεγαλέμπορους)
• το ντόπινγκ των αθλητών
• η διαμάχη για το δικαίωμα ή όχι της καύσης των νεκρών και του γάμου των γκαίη…

Συνεχίζεται…

Δείτε το 1ο μέρος ΕΔΩ
Δείτε το 3ο μέρος ΕΔΩ

Το άρθρο είναι του Λεωνίδα Αποσκίτη και είχε δημοσιευθεί σε παλαιότερο περιοδικό «Τρίτο Μάτι» το καλοκαίρι του 2007.
Πηγή: master-lista.blogspot.gr

Ο ιστορικός του μέλλοντος είναι πολύ πιθανόν ότι θα γράφει για την εποχή μας:
«Στο ξεκίνημα του 21ου μ.Χ. αιώνα, ένα πανίσχυρο παγκόσμιο καθεστώς άρχισε να αιχμαλωτίζει με τα ορατά και αόρατα πλοκάμια του ολόκληρο τον πλανήτη. Η Γη μεταμορφώθηκε σταδιακά σε… μία πλανητικών διαστάσεων αόρατη φυλακή με τις πιο εξελιγμένες και εκλεπτυσμένες μεθόδους καταστολής».

Πράγματι, η αλήθεια είναι ταυτόχρονα απλούστερη αλλά και πιο απίστευτη απ’ ό,τι μπορούμε να διανοηθούμε: Οι Επικυρίαρχοι, μία απάνθρωπη υπερεθνική ελίτ, έχουν καταστήσει δέσμια την ανθρωπότητα και επιβάλλουν το σχέδιο της Νέας Τάξης μιλώντας για «ανοχή», «πολυπολιτισμικότητα», «ανθρώπινα δικαιώματα» και «παγκοσμιοποίηση». Αυτά τα Παγκόσμια Αφεντικά προσπαθούν με σατανικές μεθοδεύσεις να ορίσουν ξανά την πραγματικότητα και να εξουσιάσουν τον πλανήτη. Κατέχοντας μία τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πλούτου, διαφθείρουν σταδιακά και προετοιμάζουν τις ανύποπτες μάζες να δεχθούν το παγκόσμιο αστυνομικό κράτος (Novus Ordo).

Μας αποκοιμίζουν και μας αποσπούν την προσοχή ενώ αυτοί εξαλείφουν μία-μία τις ελευθερίες μας και προετοιμάζονται για γενικευμένη καταστολή, χρησιμοποιώντας την «τρομοκρατία» ως ψευδές πρόσχημα. Διδάσκουν τις μάζες ότι ο Θεός είναι νεκρός και η Αλήθεια και η Δικαιοσύνη είναι καθαρά υποκειμενικά θέματα, για να αποδείξουν άτι ο άνθρωπος είναι απλώς ένα ζώο προορισμένο να υποδουλωθεί ή να καταστραφεί. Ελέγχουν όλους τους μοχλούς εξουσίας: το πιστωτικό σύστημα, τα Μέσα Ενημέρωσης, την εκπαίδευση, τις κυβερνήσεις, τους πολιτικούς -νεοφιλελεύθερους, σοσιαλιστές, εκσυγχρονιστές, ροζ κομμουνιστές- ώστε να μπορούν εύκολα να μας εξαπατούν.

Μια φυλακή για το μυαλό μας (Matrix)
Από τη στιγμή που ένας άνθρωπος αφήνει τη μήτρα της μητέρας του, κάθε προσπάθεια του είναι να δημιουργήσει, να διατηρήσει και να αποσυρθεί μέσα σε μία τεχνητή μήτρα, σε διάφορα είδη προστατευτικών «κουκουλιών» – υποκατάστατων. Αντικειμενικός σκοπός αυτής της τεχνητής «μήτρας» είναι να παρέχει ένα σταθερό περιβάλλον για κάθε δραστηριότητα, ασφάλεια για ελευθερία και αμυντική προστασία από την επιθετική δράση. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια η δημοκρατία, όπως εξελίσσεται, είναι πλέον μία ψευδαίσθηση που λειτουργεί εγκλωβιστικά καθώς οι πολίτες συνεχίζουν να ψηφίζουν, αλλά η ψήφος τους δεν έχει κανένα περιεχόμενο. Ψηφίζουν για εκπροσώπους που δεν έχουν πραγματική εξουσία. Κι αυτό, γιατί το μόνο που έχει μείνει είναι να αποφασίζουν για πολιτικά προγράμματα της «δεξιάς» και της «αριστεράς», που είναι πια ταυτόσημα σε όλες τις δυτικές χώρες.

Οι πραγματικοί κυρίαρχοι του κόσμου δεν είναι πλέον οι εθνικές κυβερνήσεις, αλλά οι επικεφαλής των οικονομικών ή βιομηχανικών πολυεθνικών ομίλων και των αδιαφανών Διεθνών Ιδρυμάτων (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, G8, NATO κ.λπ.).
Οι υπεύθυνοι των Οργανισμών αυτών -οι οποίοι ασκούν την πραγματική εξουσία δεν είναι εκλεγμένοι, αλλά εκλεκτοί της παγκόσμιας συνωμοτικής ελίτ, και το κοινό δεν ενημερώνεται καν για τις αποφάσεις τους. Σε διεθνές επίπεδο, οι Οργανισμοί αυτοί, που είναι πιο πλούσιοι από τα κράτη, αλλά και βασικοί χρηματοδότες πολιτικών κομμάτων όλου του φάσματος στις περισσότερες χώρες, είναι ουσιαστικά υπεράνω νόμων και πολιτικής εξουσίας, υπεράνω και της δημοκρατίας.

Το ότι οι ισχυροί της γης, εκπρόσωποι αυτών των Οργανισμών και Εταιρειών, αισθάνονται τους πολίτες ως εχθρό τους, φαίνεται από τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που λαμβάνουν για την προστασία τους από αυτούς. Οργανώνουν εναντίον των πολιτών πολεμικά αντίμετρα, όπως έγινε και στη Σύνοδο της G8 στο Heiligendam της Γερμανίας.
Εξάλλου, το περιθώριο δράσης των κρατών μειώνεται όλο και περισσότερο από τις διεθνείς οικονομικές συμφωνίες για τις οποίες κανένας δεν συμβουλεύθηκε ούτε πληροφόρησε τους πολίτες. Όλες οι διεθνείς συνθήκες που υπογράφηκαν τα τελευταία χρόνια (GATT, OMC, ΜΙΑ, ΝΤΜ, NAFTA) έχουν ένα μοναδικό σκοπό: τη με ταφορά της εξουσίας από τα κράτη προς τους μη εκλεγμένους οργανισμούς, μέσω της «παγκοσμιοποίησης».
Αν όμως οι πολίτες υποψιασθούν ότι δεν υπάρχει δημοκρατία, μπορεί να προκληθεί εξέγερση. Γι′ αυτό αποφασίστηκε να διατηρηθεί μία βιτρίνα δημοκρατίας και η πραγματική εξουσία να μετατοπισθεί προς νέα υπερεθνικά κέντρα. Στην πραγματικότητα, βιώνουμε μία «νέα σκλαβιά» με δεξιό ή αριστερό προσωπείο.

Σε μία διάλεξη το 1961, ο Άλντους Χάξλεϊ περιέγραψε το αστυνομικό κράτος του μέλλοντος ως την «τελική επανάσταση»: μία «δικτατορία χωρίς δάκρυα» όπου οι άνθρωποι «αγαπούν την δουλεία τους». Ο στόχος, είχε πει, είναι να δημιουργηθεί «ένα είδος ανώδυνων στρατοπέδων συγκέντρωσης για ολόκληρες κοινωνίες έτσι ώστε να χάσουν ουσιαστικά οι άνθρωποι τις ελευθερίες τους… αλλά… δεν θα σκέπτονται σε καμία περίπτωση να εξεγερθούν λόγω της προπαγάνδας ή της πλύσης εγκεφάλου… που θα ενισχύεται με φαρμακευτικές μεθόδους».

Το ντοκουμέντο: Ο «Αθόρυβος Πόλεμος» εναντίον της Ανθρωπότητας
Σήμερα έχει ξεκινήσει ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος. Πρόκειται για-έναν κοινωνικό και εσωτερικό πόλεμο, έναν πόλεμο εξόντωσης που διεξάγεται από τις υπερεθνικές ελίτ εναντίον όλων των εθνών. Αυτός ο πόλεμος που χαρακτηρίζεται από την παλινόρθωση μιας νέας δουλείας, ονομάζεται «νεοφιλελεύθερη, παγκοσμιοποίηση» και διεξάγεται με μία σειρά εξελιγμένων τεχνικών και τεχνολογιών υποταγής και παραπλάνησης του μέσου πολίτη ώστε τελικά αυτός να υποταχθεί. Σιωπηλά όπλα και ψυχοκυβερνητική διαχείριση του φόβου, τηλενάρκωση, mind control, μη φονικά όπλα, υποτάσσουν για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία το πνεύμα και το φαντασιακό ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Ένα ντοκουμέντο με τίτλο «Σιωπηλά Όπλα για Αθόρυβους Πολέμους» («Silent Weapons for Quiet Wars») επιβεβαιώνει ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός προσχεδιασμένου πολέμου κατά της ανθρωπότητας. Μιλά για «έλεγχο του κοινού» με το να το διατηρούν «διαλυμένο, αδαές, συγχυσμένο, αποδιοργανωμένο και διασπασμένο». «Το κοινό δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτά τα όπλα και συνεπώς δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και χαλιναγωγείται από ένα όπλο… ‘Οταν το σιωπηλό όπλο εφαρμόζεται σταδιακά, το κοινό προσαρμόζεται…». Το ντοκουμέντο αυτό, που αποτυπώνει τις πρώτες φάσεις του Σχεδίου της Παγκόσμιας Χειραγώγησης, είναι το προϊόν μιας επιχείρησης με το όνομα «Operations Research», που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου για επίθεση κατά των εχθρικών πληθυσμών χρησιμοποιώντας εργαλεία κοινωνικής μηχανικής και ψυχολογικού πολέμου.

Το 1954, σύμφωνα με το ντοκουμέντο, η «υπερεθνική ελίτ» αποφάσισε να εξαπολύσει έναν «σιωπηλό πόλεμο» αρχικά κατά του αμερικανικού λαού και στη συνέχεια κατά ολόκληρης της ανθρωπότητας, με στόχο την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας οικονομίας. Το ντοκουμέντο μοιάζει με κωδικοποιημένο κείμενο που χρησιμοποιεί τεχνολογικούς και ηλεκτρονικούς όρους για να περιγράψει τον οικονομικο-πολιτικά έλεγχο της κοινωνίας από την υπερεθνική συνωμοτική ελίτ. Οι συντάκτες του το χαρακτηρίζουν ως ένα «εισαγωγικό εγχειρίδιο προγραμματισμού» που δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές για τον έλεγχο των μαζών, της πολιτικής και της οικονομίας.

Το εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό έγγραφο υποτίθεται ότι βρέθηκε τυχαία στις 7 Ιουλίου του 1986, μέσα σε ένα μεταχειρισμένο φωτοτυπικό μηχάνημα IBM που αγόρασε ένας υπάλληλος της αεροπορικής εταιρείας Boeing… Ως ημερομηνία σύνταξης του εμφανίζεται το έτος 1979. Φαίνεται σαν να περιγράφει μία στρατηγική που αποφασίστηκε το 1954 (έτος ίδρυσης της Λέσχης Μπίλ-ντερμπεργκ) κατά τη διάρκεια μιας μυστικής συνάντησης αυτού του είδους των ελιτίστικων φόρα όπου παίρνονται οι αποφάσεις των δια-καπιταλιστικών στρατηγικών και του μακροπρόθεσμου κοινωνικού προγραμματισμού, σε διεθνές επίπεδο.
Απ’ ό,τι λέει το έγγραφο, αλλά και από την μοναδική ανάλυση γύρω από αυτό που υπάρχει στο βιβλίο «Behold the Pale Horse» του William Cooper, που κυκλοφόρησε το 1991, φαίνεται ότι η στρατηγική των «Σιωπηλών Όπλων» συντονίστηκε προς όφελος των υπερεθνικών Παγκόσμιων Αφεντικών από το βρετανικό Ινστιτούτο, γνωστό ως «Chatham House» (Τσάταμ Χάουζ). Το όνο μα Chatham House συχνά χρησιμοποιείται ως αναφορά στο Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (Royal Institute of International Affairs – ΜΙΑ), που είναι το ανάλογο του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (Council on Foreign Relations – CFR) της Αμερικής.

To Τσάταμ Χάουζ, οι υπερπόντιοι δορυφόροι του και οι συναντήσεις τους, όπως και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, χαρακτηρίζονται από τη συνύπαρξη ενός κλειστού εσωτερικού κύκλου μυημένων οι οποίοι, μαζί με έναν εξωτερικό κύκλο συνεργατών, εργάζονται σταθερά με στόχο την άσκηση επιρροής σε σημαντικά κυβερνητικά στελέχη, γραφειοκράτες, διπλωμάτες και επιχειρηματίες.
Το συγκεκριμένο έγγραφο υποτίθεται πως ήταν φωτοτυπημένο αντίγραφο που προοριζόταν για κάποιον αποδέκτη του κλειστού κύκλου, διότι είχε την ένδειξη: «Έχετε επιλεγεί για το πρόγραμμα αυτό, λόγω της ικανότητας σας να εξετάζετε την ανθρώπινη κοινωνία με ψυχρή αντικειμενικότητα και να αναλύετε και να συζητάτε τις παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα σας με άλλους ανάλογης πνευματικής ικανότητας…».

Αν δεν πιστέψουμε, όπως οφείλουμε άλλωστε, ότι το ντοκουμέντο εγκαταλείφθηκε τυχαία, τότε μπορεί να είναι δουλειά κάποιου «whistleblower», όπως έχει συμβεί και με άλλες αποκαλύψεις για συνωμοσίες τέτοιου είδους.
Δεν αποκλείεται επίσης να είναι άλλη μία «προβοκάτσια» του τύπου των γνωστών «Πρωτοκόλλων», κάποιοι που θέλουν, δηλαδή, να προειδοποιήσουν την ανθρωπότητα για τα μυστικά αυτά σχέδια χωρίς να στηρίζονται στην αυθεντικότητα των κειμένων τους. Άλλωστε η πραγματική «συνωμοσία» ποτέ δεν αποδεικνύεται.

Τα πιο σημαντικά αποσπάσματα του απόρρητου αυτού εγγράφου, μαζί με τα δικά μας σχόλια, παραθέτουμε παρακάτω:

Top Secret:
Σιωπηλά όπλα για Αθόρυβους Πολέμους
Ιστορική εισαγωγή
Η τεχνολογία των σιωπηλών όπλων εξελίχθηκε από την Operations Research (O.R.), μία απόρρητη στρατηγική και τακτική μεθοδολογία που αναπτύχθηκε την Μεγάλη Βρετανία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αρχικός σκοπός της Operations Research ήταν η μελέτη των στρατηγικών και τακτικών προβλημάτων επίγειας και εναέριας άμυνας, με αντικειμενικό σκοπό την αποτελεσματική χρήση περιορισμένων στρατιωτικών πόρων κατά ξένων εχθρών (π.χ. επιμελητεία, διοικητική μέριμνα).

Σύντομα ωστόσο, αξιωματούχοι με θέσεις ισχύος κατάλαβαν ότι οι ίδιες μέθοδοι μπορεί να ήταν χρήσιμες για τον πλήρη έλεγχο μιας κοινωνίας, αλλά υπό την προϋπόθεση να αναπτυχθούν καλύτερα εργαλεία. Η κοινωνική μηχανική (η ανάλυση και ο αυτοματισμός μιας κοινωνίας) απαιτεί τη συσχέτιση μεγάλων ποσοτήτων σταθερά μεταβαλλόμενων οικονομικών πληροφοριών (δεδομένων), γι′ αυτό χρειάζεται ένα σύστημα υψηλής ταχύτητας ψηφιακής επεξεργασίας δεδομένων:

Ορόσημα: Οι παλαιοί υπολογιστές ήταν πολύ αργοί, αλλά ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, που επινοήθηκε το 1946 από τους J. Presper Eckert και John W. Mauchly, ικανοποιούσε τις προϋποθέσεις. Το επόμενο ορόσημο ήταν η ανάπτυξη του γραμμικού προγραμματισμού (μέθοδος Simplex) το 1947 από τον μαθηματικό George B. Dantzig. • Τέλος, στις αρχές του 1948, το τρανζίστορ, που κατασκευάστηκε από τους J. Bardeen, W.H. Brattain και W. Shokley, έφερε μεγάλες ελπίδες για εξάπλωση του πεδίου των υπολογιστών μειώνοντας τον αναγκαίο χώρο και την απαιτούμενη ισχύ.
Με αυτές τις τρεις ανακαλύψεις στα χέρια τους, οι ισχυροί της Δύσης υπέθεσαν ότι ήταν δυνατόν να ελέγξουν ολόκληρο τον κόσμο με το πάτημα ενός κουμπιού.
Αμέσως, η ναυαρχίδα της παγκοσμιοποίησης, το Ίδρυμα Ροκφέλλερ μπήκε στο παιγνίδι δίνοντας μία τετραετή επιχορήγηση στο Κολλέγιο Harvard, ιδρύοντας το Πρόγραμμα Οικονομικής Ερευνας Harvard (Harvard Economic Research Project) για τη μελέτη της δομής της αμερικανικής οικονομίας. Έναν χρόνο αργότερα, το 1949, συνέπραξε και η Αμερικανική Αεροπορία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν τότε ο αδιαμφισβήτητος διάδοχος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, η οποία στις, αρχές του 20ού αιώνα ήλεγχε το 1/4 του πλανήτη. Οι ΗΠΑ κληρονόμησαν από τη θαλασσοκράτειρα Μεγάλη Βρετανία όλες σχεδόν τις σημαντικές γεωστρατηγικές περιοχές που ήλεγχε, αλλά δεν είχαν την απαιτούμενη αυτοκρατορική αντίληψη για να αναλάβουν τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Έτσι, ουσιαστικά οι ΗΠΑ έγιναν το έθνος-κράτος, πιλότος των Επικυρίαρχων για το μοντέλο της παγκόσμιας Αυτοκρατορίας. Ο έλεγχος του πλανήτη προϋπόθετε τον έλεγχο της Αμερικής από τα μέσα.

Πολιτική Εισαγωγή
Το 1952 έληξε η περίοδος της επιχορήγησης και έγινε μια υψηλού επιπέδου συνάντηση της Ελίτ ώστε να καθοριστεί η επόμενη φάση της έρευνας σχετικά με τα σχέδια της κοινωνικής χειραγώγησης. Το πρόγραμμα Harvard υπήρξε πολύ καρποφόρο και αυτό επιβεβαιώθηκε από τη δημοσίευση ορισμένων εκ των αποτελεσμάτων του το 1953, τα οποία μιλούσαν για τη δυνατότητα εφαρμογής της οικονομικής (κοινωνικής) μηχανικής.

Η νέα μηχανή Αθόρυβου Πολέμου που αναπτύχθηκε το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του ’40, ήταν το νέο απόκτημα που μπήκε σε εφαρμογή το 1954. Με τη δημιουργία του μέιζερ (διάταξη ενίσχυσης η παράγω γης μικροκυμάτων με εξαναγκασμένη εκπομπή ακτινοβολίας) το 1954, η υπόσχεση για «ξεκλείδωμα» απεριόριστων πηγών ατομικής ενέργειας σύντηξης, από το βαρύ υδρογόνο στο θαλασσινό νερό και η επακόλουθη διαθεσιμότητα απεριόριστης ηλιακής ενέργειας ήταν μία δυνατότητα που φαινόταν ότι θα επιτευχθεί μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Ο συνδυασμός ήταν ακαταμάχητος.
Ο Αθόρυβος Πόλεμος κηρύχθηκε σιωπηλά από τη Διεθνή Ελίτ σε μία συνδιάσκεψη που έγινε το 1954. Το σύστημα σιωπηλών όπλων ήταν έτοιμο σχεδόν 13 χρόνια μετά.
Τα Παγκόσμια Αφεντικά είχαν καταλάβει άτι ήταν απλώς θέμα χρόνου, μερικές δεκαετίες μόνο, πριν οι αφυπνισμένες μάζες να είναι σε θέση να τους ανατρέψουν και να καταλάβουν την εξουσία, γιατί τα ίδια τα στοιχεία της τεχνολογίας σιωπηλών όπλων, που εξυπηρετούσαν τα σχέδια τους, θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν και για την ουτοπία των πολλών. Επομένως, για να αποκλεισθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο και να εξασφαλισθεί η κυριαρχία τους, δόθηκε προτεραιότητα στον τομέα των επιστημών ενέργειας.

Ο ρόλος της Ενεργείας
Η ενέργεια είναι το κλειδί για κάθε δραστηριότητα στον πλανήτη μας. Οι φυσικές επιστήμες ασχολούνται με τη μελέτη των πηγών και του ελέγχου της φυσικής ενέργειας, και οι οικονομικο-κοινωνικές επιστήμες ασχολούνται με τη μελέτη των πηγών και τον έλεγχο της κοινωνικής ενέργειας. Και οι δύο είναι κυρίως λογιστικά συστήματα, δηλ. μαθηματικά. Συνεπώς, τα μαθηματικά είναι η πρωταρχική επιστήμη ενέργειας. Και ο «λογιστής» κατέχει ηγεμονική θέση όταν το κοινό αγνοεί τη μεθοδολογία των «λογιστικών». Η επιστήμη γίνεται το μέσο για έναν στόχο. Το μέσον είναι η γνώση και ο στόχος είναι ο έλεγχος.
Πέραν αυτών παραμένει ένα ζήτημα μόνο: «Ποιος επωφελείται;» («Qui bonoi?»). To 1954, αυτό ήταν το πρωταρχικό ζήτημα. Προς το συμφέρον της τάξης, της ασφάλειας και της ησυχίας του μελλοντικού κόσμου της υπερεθνικής ελίτ, αποφασίστηκε να ξεκινήσει παρασκηνιακά, και χωρίς να το γνωρίζουν κατ’ ανάγκην οι εκλεγμένοι «αντιπρόσωποι» του λαού, ένας σιωπηλός πόλεμος κατά του αμερικανικού λαού με απώτατο στόχο τη μόνιμη μεταφορά της φυσικής και κοινωνικής ενέργειας (του πλούτου) των πολλών ανοργάνωτων και ανεύθυνων, στα χέρια των λίγων που «διαθέτουν αυτοπειθαρχία, αίσθημα ευθύνης και είναι άξιοι». [σ.σ.: δηλαδή των Ολιγαρχών].

Προκειμένου να εκπληρωθεί ο σκοπός αυτός, ήταν απαραίτητο να δημιουργήσουν, να κατοχυρώσουν και να εφαρμόσουν νέα όπλα τα οποία, όπως αποδείχτηκε, ήταν μία κατηγορία όπλων τόσο έξυπνων και σοφιστικέ ως προς τα χαρακτηριστικά της λειτουργίας και της παρουσίας τους, που τα αποκάλεσαν «αθόρυβα όπλα».
Για να επιτευχθεί μία απολύτως προβλέψιμη οικονομία, τα μέλη των χαμηλότερων τάξεων της κοινωνίας πρέπει να μπουν υπό απόλυτο έλεγχο, δηλαδή να «εξημερωθούν», να εκπαιδευθούν και να δεσμευθούν με βάρη και μακροχρόνια κοινωνικά καθήκοντα από πολύ νεαρή ηλικία, πριν έχουν την ευκαιρία να αναρωτηθούν για την πραγματική φύση των υλικών αγαθών και να αμφισβητήσουν το σύστημα. Αρκετούς πονοκεφάλους είχαν προκαλέσει οι «γενιές της αμφισβήτησης»…
Για να εξασφαλισθεί μία τέτοια υπακοή, έπρεπε να διαλυθούν οι παραδοσιακές οικογένειες των μέσων και κατώτερων τάξεων μέσα από την εντατικοποίηση της απασχόλησης και των δύο γονέων και την καθιέρωση κρατικών κέντρων ολοήμερης απασχόλησης και εκπαίδευσης (δηλαδή προσαρμογής) των παραμελημένων παιδιών τους.

Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες τάξεις πρέπει να είναι η χειρότερη του είδους, έτσι ώστε το τείχος της άγνοιας που θα τη διαχωρίζει από την ελίτ, να είναι και να παραμένει αδιαπέραστο για τα παιδιά της.
Με μία τέτοια υστέρηση εξ αρ χής, ακόμα και τα ευφυή άτομα της κατώτερης τάξης θα έχουν ελάχιστες δυνατότητες να ξεφύγουν από τον ρόλο που τους επιφυλάσσεται. Αυτή η μορφή υποδούλωσης είναι βασική για τη διατήρηση σε έναν ικανοποιητικό βαθμό της κοινωνικής ειρήνης που επιθυμούν οι νεόπλουτες ελίτ και που, εν τέλει, έχουν καταφέρει να έχουν σήμερα στη Δύση σε ασύγκριτο βαθμό σε σχέση με το παρελθόν, χάρη στην κατευθυνόμενη πρωτοφανή παθητικοποίηση και συντηρητικοποίηση της νεολαίας.

Περιγραφή του Σιωπηλού Όπλου
Οι δημιουργοί του σιωπηλού όπλου περιμένουν απ’ αυτό ό,τι θα περίμεναν κι από ένα συνηθισμένο όπλο, αλλά με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο λειτουργίας. Το όπλο αυτό πυροδοτεί καταστάσεις αντί για σφαίρες. Ως μέσο προώθησης χρησιμοποιεί την επεξεργασία δεδομένων, αντί τη χημική αντίδραση (έκρηξη). Η πυροδότηση του προέρχεται από πληροφορίες, αντί για κόκκους πυρίτιδας. Το χειρίζεται ένας προγραμματιστής υπολογιστών και όχι ένας σκοπευτής. Τίθεται υπό τις διαταγές ενός μεγαλοτραπεζίτη και όχι ενός στρατηγού. Δεν κάνει θόρυβο κατά την εκπυρσοκρότηση, δεν προκαλεί εμφανή σωματικά ή πνευματικά τραύματα και παρεμβαίνει καταφανώς στην καθημερινή κοινωνική ζωή. Αυτό το αντιλαμβάνεται μόνο ο εξασκημένος παρατηρητής που γνωρίζει τι να παρατηρήσει.

Το κοινό δεν μπορεί να αντιληφθεί πλήρως αυτό το όπλο και συνεπώς δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και υποτάσσεται από κάποιο όπλο. Το κοινό μπορεί να αισθάνεται ενστικτωδώς ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά αυτό οφείλεται στην τεχνική φύση του σιωπηλού όπλου. Δεν μπορούν, όμως, να εκφράσουν το αίσθημα τους με λογικό τρόπο ή να αντιμετωπίσουν εγκεφαλικά το πρόβλημα. Συνεπώς, δεν ξέρουν από πού να ζητήσουν βοήθεια και πώς να συντονισθούν με άλλους για να αμυνθούν από αυτό.

Όταν εφαρμόζεται σταδιακά ένα σιωπηλό όπλο, το κοινό προσαρμόζεται (συνηθίζει) στην παρουσία του και μαθαίνει να ανέχεται τη διείσδυση του στη ζωή του, μέχρις ότου η πίεση (ψυχολογική μέσω της οικονομικής) γίνει πολύ μεγάλη και καταρρεύσει. Άρα, το σιωπηλό όπλο είναι ένας τύπος βιολογικού πολέμου. Πλήττει τη ζωτικότητα, τις επιλογές και την κινητικότητα των ατόμων μιας κοινωνίας με τη γνώση, την κατανόηση, τη διαχείριση και την επίθεση στις πηγές φυσικής και κοινωνικής ενέργειας των πολιτών, καθώς επίσης και στις φυσικές, διανοητικές και συναισθηματικές δυνάμεις και αδυναμίες τους!

Θεωρητική Εισαγωγή

«Δώστε μου τον έλεγχο τον νομίσματος μιας χώρας και δεν με νοιάζει ποιος κάνει τους νόμους της»,
Mayer Amshell Rothschild
Η τεχνολογία των σημερινών σιωπηλών όπλων είναι παράγωγο μιας ιδέας που επινοήθηκε, εκφράσθηκε επιγραμματικά και εφαρμόσθηκε αποτελεσματικά από τον Μάγιερ Άμσελ Ρότσιλντ (Mayer Amshell Rothschild), ιδρυτή της παγκόσμιας δυναστείας των τραπεζιτών Ο Ρότσιλντ ανακάλυψε έναν βασικό κρίκο της οικονομικής θεωρίας που είναι η «επαγωγικότητα».

Δεν προέβλεψε, βέβαια, ο ίδιος ότι η ιδέα του, με όρους μαθηματικής ανάλυσης του 20ού αιώνα, θα έπρεπε να περιμένει τη Δεύτερη Βιομηχανική Επανάσταση, την εμφάνιση της θεωρίας της μηχανικής και της ηλεκτρονικής και, τελικά, την επινόηση του ηλεκτρονικού υπολογιστή πριν μπορέσει να εφαρμοσθεί αποτελεσματικά για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας. [Σ.σ.: οι οικονομικοί ορισμοί του κειμένου παραπέμπουν στο βιβλίο Beyond the Pale Horse…].
Αυτό που είχε ανακαλύψει ο Ρότσιλντ ήταν η βασική αρχή της εξουσίας, της επιρροής και του ελέγχου επί των ανθρώπων, όπως αυτή εφαρμόζεται στην οικονομία. Η αρχή αυτή είναι η εξής: «όταν παριστάνεις ότι κατέχεις την εξουσία, τότε οι άνθρωποι σου την παραχωρούν πραγματικά σε σύντομο διάστημα».

Ο Ρότσιλντ ανακάλυψε ότι το νόμισμα ή οι λογαριασμοί καταθέσεων και τα δάνεια είχαν την απαιτούμενη επίφαση εξουσίας που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να πείσει τους ανθρώπους (όπως η έλξη που ασκεί ένα μαγνητικό πεδίο) να παραδώσουν τον πραγματικό τους πλούτο, με αντάλλαγμα μία υπόσχεση για περισσότερο πλούτο (αντί για πραγματική αμοιβή). Να τοποθετήσουν ως υποθήκη ένα πραγματικό εχέγγυο με αντάλλαγμα… τραπεζογραμμάτια.
Ο ευφυής Ρότσιλντ κατάλαβε ότι μπορούσε να εκδώσει περισσότερα χαρτονομίσματα από αυτά που είχε ως εγγύηση, στον βαθμό που είχε τα αποθέματα χρυσού κάποιου άλλου ανθρώπου ως όπλο για να τα επιδεικνύει στους πελάτες του. Ο Ρότσιλντ δάνειζε τα τραπεζογραμμάτια του σε άτομα και σε κυβερνήσεις. Έτσι δημιουργείτο υπερβολική εμπιστοσύνη. Μετά έκανε δυσεύρετα τα χρήματα, ασκούσε ασφυκτικότερο έλεγχο στο σύστημα και μάζευε τις υποθήκες βάσει των υποχρεώσεων των συμβάσεων. Ύστερα, ο κύκλος αυτός επαναλαμβανόταν…

Οι πιέσεις αυτές μπορούσαν, με τον κατάλληλο χειρισμό, να προκαλέσουν πόλεμο. Τότε έλεγχε τη διαθεσιμότητα του νομίσματος (χρήματος) για να καθορίσει ποιος θα κέρδιζε τον πόλεμο. Η κυβέρνηση που θα συμφωνούσε να του δώσει τον έλεγχο του οικονομικού της συστήματος είχε την υποστήριξη του. Η είσπραξη των χρεών ήταν εγγυημένη μέσω της οικονομικής βοήθειας προς τον εχθρό του οφειλέτη. Το κέρδος που προέκυπτε από αυτή την μέθοδο έδινε στον Ρότσιλντ τη δυνατότητα να αυξάνει όλο και περισσότερο τον πλούτο του.

Ο Ρότσιλντ ανακάλυψε ότι το χαρτονόμισμα του έδινε τη δύναμη να ανασκευάσει τη δομή της οικονομίας προς όφελος του, να αλλάξει την οικονομική επαγωγικότητα σε τέτοιες οικονομικές θέσεις που θα προκαλούσαν την μεγαλύτερη δυνατή οικονομικά αστάθεια και κλυδωνισμό. Για τον τελικό έλεγχο της οικονομίας έπρεπε να προηγηθεί η συλλογή αρκετών στοιχείων και η ανάπτυξη υπολογιστών υψηλής ταχύτητας που θα παρακολουθούσαν στενά τις οικονομικές διακυμάνσεις που δημιουργούνται από την πτώση των τιμών και το πληθωριστικό χρήμα.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

Η εξαφάνιση της ενημέρωσης: πληροφορίες χωρίς πληροφόρηση

Η αρχή της νεοταξικής λογοκρισίας είναι να εξαφανίζει τις ουσιαστικές πληροφορίες μέσα σε έναν κυκεώνα ασήμαντων πληροφοριών που διαχέονται μέσα από ένα ευρύτατο δίκτυο Μέσων Ενημέρωσης με παρόμοιο περιεχόμενο. Αυτό επιτρέπει στη νέου τύπου λογοκρισία να εμφανίζεται πλουραλιστική και δημοκρατική. Αυτή η στρατηγική εφαρμόζεται κατ’ αρχάς στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τη βασική πηγή ενημέρωσης του κοινού.

Όλοι οι ψυχολόγοι και οι ειδικοί της νευροεπιστήμης γνωρίζουν ότι η απομνημόνευση πληροφοριών από τον εγκέφαλο γίνεται καλύτερα όταν αυτές παρουσιάζονται με δομημένο και ιεραρχημένο τρόπο. Όμως, τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων κάνουν ακριβώς το αντίθετο, ανακατεύοντας άναρχα ετερόκλητα θέματα διαφορετικής σπουδαιότητας (διάφορα θέματα: λίγο πολιτική, αθλητικά, ένα κοινωνικό θέμα, κάτι διασκεδαστικό, μετά ξανά λίγο πολιτική κ.λπ.), επειδή επιδιώκουν τη λιγότερη δυνατή απομνημόνευση των πληροφοριών από το κοινό. Έτσι, είναι πολύ εύκολο να χειραγωγήσεις έναν πληθυσμό… Όπως οι εκλογές, έτσι και οι τηλεοπτικές «εφημερίδες» συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά έχουν χάσει το περιεχόμενο τους. Ένα τηλεοπτικό δελτίο περιέχει το πολύ 2 με 3 λεπτά πραγματικής ενημέρωσης. Η υπόλοιπη αποτελείται από θέματα περιοδικών, ρεπορτάζ ανούσια, διάφορα περιστατικά, κουτσομπολιά και «ριάλιτι» γύρω από την καθημερινότητα. Οι αναλύσεις από εξειδικευμένους δημοσιογράφους, όπως και οι ενημερωτικές εκπομπές έχουν σχεδόν εξαφανιστεί ολοκληρωτικά.

Η ενημέρωση παρέχεται πλέον από τα περιθωριακά και ειδικά έντυπα και τα φανζίν, τα οποία διαβάζονται από μία μειοψηφία πολιτών. Η εξαφάνιση της ενημέρωσης είναι το απτό σημάδι ότι η φύση του πολιτικού καθεστώτος που ζούμε έχει ήδη αλλάξει.

Συνεχίζεται…

Δείτε το 2ο μέρος ΕΔΩ
Δείτε το 3ο μέρος ΕΔΩ

Το άρθρο είναι του Λεωνίδα Αποσκίτη και είχε δημοσιευθεί σε παλαιότερο περιοδικό «Τρίτο Μάτι» το καλοκαίρι του 2007.
Πηγή: master-lista.blogspot.gr